Boek 7 Artikel 734b (7:734b BW)

Volledig loon voor de verzekerde zeevarende die in het buitenland herstelt

De zeevarende, bedoeld in artikel 734, die verzekerd is ingevolge de Ziektewet of op wie enige daarmee overeenkomende wettelijke regeling van een lidstaat van de Europese Unie van toepassing is, heeft, in afwijking van artikel 629 lid 1, voor een tijdvak van twaalf weken recht op 100 procent van het loon, bedoeld in artikel 629 lid 1, als hij ter verpleging is achtergelaten buiten het land waar hij zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft.
Het recht op betaling van 100 procent van het loon eindigt zodra de zeevarende passende arbeid kan verkrijgen en verrichten dan wel is teruggekeerd of heeft kunnen terugkeren naar het land waar hij zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft.

Toelichting

Wie in Nederland ziek wordt, krijgt volgens de algemene regeling een deel van zijn loon doorbetaald. Voor de zeevarende die ziek in een vreemd land achterblijft, is dat te weinig: hij heeft daar kosten en mogelijkheden die niet met een gekort loon te dragen zijn. Dit artikel geeft hem daarom voor een periode van twaalf weken recht op honderd procent van zijn loon.

Voor wie geldt dit

De bepaling geldt voor de zieke zeevarende die verzekerd is op grond van de Ziektewet of op wie een vergelijkbare wettelijke regeling van een lidstaat van de Europese Unie van toepassing is. Voor wie daar niet onder valt, geldt de aparte regeling van artikel 7:734d BW. Bovendien moet hij ter verpleging zijn achtergelaten buiten het land van zijn woonplaats of gewone verblijfplaats; herstelt hij thuis, dan gelden de gewone regels.

Wat de aanspraak inhoudt

Honderd procent: het volledige loon zoals de algemene regeling over loon bij ziekte dat omschrijft, in plaats van het lagere percentage dat daar geldt.
Twaalf weken: de bijzondere aanspraak duurt maximaal die periode; daarna gelden de gewone regels.
Achtergelaten in het buitenland: dat is de situatie waarvoor deze verhoging is bedoeld.

Het recht op honderd procent stopt zodra de zeevarende passende arbeid kan krijgen en verrichten, of zodra hij is teruggekeerd naar het land van zijn woonplaats of gewone verblijfplaats dan wel dat had kunnen doen. De verhoging is dus gekoppeld aan de bijzondere situatie van het achterblijven in het buitenland en vervalt zodra die situatie voorbij is.

Een voorbeeld. Een zeevarende die in Nederland woont en onder de Ziektewet valt, wordt in een haven in Azië achtergelaten omdat hij niet kan reizen. Gedurende ten hoogste twaalf weken heeft hij recht op zijn volledige loon in plaats van het gebruikelijke percentage. Kan hij na vijf weken terugvliegen, dan eindigt de verhoging op dat moment en gelden verder de gewone regels.

Samenhang met de andere bepalingen

Zolang de zeevarende aan boord is, geeft artikel 7:734 BW hem recht op het volle loon. Dit artikel neemt het stokje over zodra hij aan wal is achtergelaten. Artikel 7:734a BW zorgt daarnaast voor verpleging en behandeling, en artikel 7:734c BW bepaalt dat de periode aan boord en de periode van dit artikel meetellen bij de berekening van het tijdvak van 104 weken uit de algemene ziekteregeling.

Kan hiervan worden afgeweken

Ten nadele van de zeevarende kan hiervan volgens artikel 7:696 BW niets worden afgesproken. Een afspraak waarin de verhoging naar honderd procent wordt uitgesloten of tot een kortere periode wordt beperkt, houdt geen stand. Een gunstiger regeling, bijvoorbeeld doorbetaling gedurende een langere periode, mag wel.

In de praktijk

Voor de zeevarende is het belangrijk dat wordt vastgelegd op welke dag hij aan wal is achtergelaten en waarom, want die datum bepaalt de start van de twaalf weken. Meld ook meteen wanneer je weer kunt reizen. Voor de werkgever betekent dit artikel dat het achterlaten van een zieke zeevarende in het buitenland een zwaardere loonverplichting meebrengt dan een gewone ziekmelding.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst