← Terug 8:496 · Kosten van het gerechtelijk onderzoek bij zeevervoer Verder 8:500a · Toepassingsgebied van de regeling voor personenvervoer over zee →

Boek 8 Artikel 500 (8:500 BW)

Begripsomschrijvingen voor personenvervoer over zee

Wettekst

In deze afdeling wordt verstaan onder: a. Verdrag: het Verdrag van Athene betreffende het vervoer van passagiers en hun bagage over zee van 1974, zoals gewijzigd bij het Protocol van 2002 (Trb. 2011, 110); b. Verordening: Verordening (EG) 392/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de aansprakelijkheid van vervoerders van passagiers over zee bij ongevallen (Pb EU L 131); c. Protocol van 2002: Protocol van 2002 bij het Verdrag van Athene betreffende het vervoer van passagiers en hun bagage over zee van 1974; d. IMO richtsnoeren: Richtsnoeren van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) voor de uitvoering van het Verdrag van Athene (IMO Circular letter No. 2 758 van 20 november 2006); e. overeenkomst van personenvervoer: de overeenkomst van personenvervoer, al dan niet tijd- of reisbevrachting zijnde, waarbij de ene partij (de vervoerder) zich tegenover de andere partij verbindt aan boord van een schip een of meer personen (reizigers) en al dan niet hun bagage over zee te vervoeren. De overeenkomst van personenvervoer als omschreven in artikel 100 is geen overeenkomst van personenvervoer in de zin van deze afdeling. Vervoer over zee en binnenwateren aan boord van een en eenzelfde schip, dat deze beide wateren bevaart, wordt in afwijking van artikel 121 als vervoer over zee beschouwd; f. vervoerder: persoon door of namens wie een overeenkomst van personenvervoer is gesloten, ongeacht of het vervoer feitelijk door deze persoon dan wel door een feitelijke vervoerder wordt verzorgd; g. feitelijke vervoerder: een andere persoon dan de vervoerder, zijnde de eigenaar, bevrachter of exploitant van een schip, die het vervoer feitelijk geheel of gedeeltelijk verricht; h. vervoerder die het vervoer feitelijk geheel of gedeeltelijk verricht: de feitelijke vervoerder, of, voor zover de vervoerder zelf het vervoer verricht, de vervoerder; i. reiziger: iedere persoon vervoerd op een schip krachtens een overeenkomst van personenvervoer en iedere persoon vervoerd op een schip die met toestemming van de vervoerder een voertuig of levend dier begeleidt, waarvoor een overeenkomst van goederenvervoer is gesloten; j. schip: een zeegaand schip, met uitzondering van luchtkussenvaartuigen; k. bagage: elk voorwerp of voertuig dat krachtens een overeenkomst van personenvervoer door de vervoerder wordt vervoerd, met uitzondering van: 1°. goederen of voertuigen die worden vervoerd krachtens een overeenkomst die hoofdzakelijk het vervoer van goederen betreft; 2°. levende dieren; l. hutbagage: de bagage die zich in de kajuit van de reiziger bevindt, die in zijn bezit is of die hij onder zijn hoede of toezicht heeft. Behalve voor de toepassing van artikel 501 en van artikel 504, zevende lid, omvat de hutbagage de bagage die een reiziger in of op zijn voertuig heeft; m. verlies of schade aan bagage: omvat eveneens schade voortvloeiend uit het feit dat de bagage niet binnen een redelijke periode, te rekenen vanaf de aankomst van het schip waarop de bagage is vervoerd of had moeten worden vervoerd, aan de reiziger werd afgeleverd, maar omvat niet de vertraging voortvloeiende uit arbeidsconflicten; n. Onze Minister: de Minister van Infrastructuur en Milieu.

Toelichting

De afdeling over personenvervoer over zee leunt sterk op internationale regels. Om die te kunnen toepassen, begint de wet met een lijst begripsomschrijvingen. Zij bepalen wie reiziger is, wat als bagage geldt, wie als vervoerder wordt aangemerkt en welke internationale regelingen worden bedoeld.

De internationale bronnen

Vier regelingen worden bij name genoemd en van een eigen aanduiding voorzien: het Verdrag van Athene over het vervoer van passagiers en hun bagage over zee, zoals gewijzigd door het protocol van 2002; dat protocol zelf, waarnaar de aansprakelijkheidsregeling verwijst voor de bijzondere procedure waarmee de bedragen worden gewijzigd; de Europese verordening over de aansprakelijkheid van vervoerders van passagiers over zee bij ongevallen; en de richtsnoeren van de Internationale Maritieme Organisatie voor de uitvoering van dat verdrag. De wet werkt daarmee als schakel tussen het Nederlandse recht en die regelingen.

De overeenkomst en de partijen

De overeenkomst van personenvervoer is die waarbij de vervoerder zich verbindt om aan boord van een schip een of meer reizigers, en eventueel hun bagage, over zee te vervoeren; dat kan ook de vorm van een tijd- of reisbevrachting hebben. De overeenkomst van personenvervoer die artikel 8:100 BW omschrijft, het openbaar vervoer, geldt uitdrukkelijk niet als overeenkomst in de zin van deze afdeling en valt er dus buiten. Voor gemengde trajecten geldt dat de reis over zee en binnenwateren met hetzelfde schip als zeevervoer telt. Verder onderscheidt de wet de vervoerder van de feitelijke vervoerder. Vervoerder is degene door of namens wie de overeenkomst is aangegaan, ongeacht of hij het vervoer zelf uitvoert of daarvoor een ander inschakelt; feitelijke vervoerder is de eigenaar, bevrachter of exploitant die het vervoer werkelijk verricht.

Reiziger, schip en bagage

Reiziger is niet alleen wie een vervoerovereenkomst heeft. Ook wie met toestemming van de vervoerder een voertuig of een levend dier begeleidt waarvoor een goederenvervoerovereenkomst is gesloten, telt mee. Onder schip wordt een zeegaand schip verstaan, met uitzondering van luchtkussenvaartuigen. Bagage is elk voorwerp of voertuig dat op grond van de vervoerovereenkomst wordt vervoerd; goederen of voertuigen onder een overeenkomst die vooral goederenvervoer betreft, en levende dieren, vallen erbuiten.

Hutbagage en vertraagde bagage

Hutbagage is de bagage in de kajuit van de reiziger of die hij bij zich, onder zijn hoede of onder zijn toezicht heeft. Op twee plaatsen na omvat zij ook wat de reiziger in of op zijn voertuig heeft. Verder rekent de wet onder verlies of schade aan bagage ook de schade doordat de bagage niet binnen een redelijke tijd na aankomst van het schip is afgeleverd. Vertraging door arbeidsconflicten valt daar uitdrukkelijk buiten.

In de praktijk

Voor een passagier die met de veerboot of een cruiseschip reist, bepalen deze definities veel: of zijn koffer als hutbagage geldt, of zijn auto als bagage telt, en wie hij kan aanspreken als het schip door een ander bedrijf wordt gevaren dan waarbij hij boekte. Wie schade heeft, doet er goed aan eerst vast te stellen in welke categorie zijn geval valt; de aansprakelijkheidsregels en de bedragen verschillen daar sterk mee.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Wie kan zich op de reizigersregeling beroepen?

    Hoge Raad · 2014-07-11 · ECLI:NL:HR:2014:1628

    Na een ongeval tijdens een zeilevenement beriep de ingehuurde schipper zich op de verjaringstermijn van twee jaar voor vorderingen tegen een kapitein of schipper. De Hoge Raad oordeelt dat die termijn niet geldt voor een vordering die is gegrond op de wettelijke aansprakelijkheid van de vervoerder, omdat zo'n vordering niet tegen de kapitein of schipper in diens hoedanigheid wordt ingesteld; daarvoor geldt de langere termijn voor vorderingen tegen de vervoerder. Het hof had de vordering daarom niet mogen afwijzen op de grond dat de kortere termijn was verstreken.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 8:496 · Kosten van het gerechtelijk onderzoek bij zeevervoer Verder 8:500a · Toepassingsgebied van de regeling voor personenvervoer over zee →