Vakantie, oftewel de vrijstelling van de verplichting tot het verrichten van arbeid met behoud van loon. Het is niet alleen een hele fijne arbeidsvoorwaarde, het is ook een hele belangrijke. Vakantiedagen hebben namelijk een recuperatiefunctie. Dit betekent dat werknemers ieder jaar de mogelijkheid moeten hebben om bij te komen en uit te rusten van de verrichte werkzaamheden. Werkgevers moeten werknemers dus daadwerkelijk in de gelegenheid stellen om vakantiedagen op te nemen. Vanwege het belang van het kunnen opnemen van vakantiedagen zijn de afspraken hierover opgenomen in de wet. Deze afspraken zijn zelfs van dwingend recht, wat betekent dat er niet ten nadele van de werknemer van kan worden afgeweken. In de wet wordt een onderscheid gemaakt tussen wettelijke en bovenwettelijke vakantiedagen.

De wettelijke vakantiedagen zijn het minimum aantal vakantiedagen waar een werknemer recht op heeft. Deze worden berekend aan de hand van de omvang van het dienstverband van de werknemer. Zo heeft de werknemer minimaal recht op vakantiedagen van viermaal de overeengekomen arbeidsduur per week, gerekend over een jaar dienstverband. Dit wordt pro rata berekend indien het dienstverband slechts een deel van het jaar duurt. Bij een volledige werkweek van 40 uur per week heeft een werknemer, gerekend over een jaar dienstverband, dus minimaal recht op vier volle weken vakantie per jaar. Dit zijn zoals gezegd de wettelijke vakantiedagen. De bovenwettelijke vakantiedagen zijn alle vakantiedagen waar de werknemer recht op heeft naast de wettelijke vakantiedagen, Deze stijgen dus boven dit wettelijk minimum uit. Deze bovenwettelijke vakantiedagen vloeien vaak voort uit de cao, een interne bedrijfsregeling of uit de individuele arbeidsovereenkomst.

De spelregels voor de wettelijke en bovenwettelijke vakantiedagen kunnen van elkaar verschillen. Zo is er meer keuzevrijheid voor de werkgever ten aanzien van de bovenwettelijke vakantiedagen. Waar ten aanzien van de wettelijke vakantiedagen geldt dat deze altijd worden opgebouwd over de periode dat een werknemer recht heeft op loon (dus ook bij ziekte), kan de werkgever ten aanzien van de bovenwettelijke vakantiedagen bepalen dat deze niet worden opgebouwd tijdens (bijvoorbeeld) ziekte.

Ook de termijnen tot wanneer werknemers aanspraak kunnen maken op de vakantiedagen verschilt. Zo geldt ten aanzien van de wettelijke vakantiedagen dat deze vervallen zes maanden na de laatste dag van het kalenderjaar waarin de aanspraak op de wettelijke vakantiedagen is verworven. Wettelijke vakantiedagen opgebouwd in 2022, vervallen dus op 1 juli 2023. Dit is slechts anders als de werknemer (bijvoorbeeld door ziekte) niet in staat is geweest om de wettelijke vakantiedagen op te nemen. In dat laatste geval verjaren de wettelijke vakantiedagen, net als de bovenwettelijke vakantiedagen, vijf jaar na het kalenderjaar waarin de aanspraak op de vakantiedagen is verworven. De bovenwettelijke vakantiedagen gaan dus een stuk langer mee dan de wettelijke vakantiedagen. De korte vervaltermijn van de wettelijke vakantiedagen heeft te maken met de eerder genoemde recuperatiefunctie.

Tot slot zijn nog de volgende spelregels van belang ten aanzien van de vakantiedagen:

• de werkgever is verplicht om een goede vakantieadministratie bij te houden;
• indien de werkgever niet binnen twee weken na een schriftelijk vakantieverzoek van werknemer reageert op dit verzoek, geldt dat de vakantie vast staat voor de werknemer;
• wettelijke vakantiedagen kunnen niet worden afgekocht tijdens het dienstverband, terwijl dit voor bovenwettelijke vakantiedagen via een schriftelijke overeenkomst, wel mogelijk is;
• na einde dienstverband worden de nog openstaande niet genoten vakantiedagen uitgekeerd in geld. De werknemer kan vervolgens zelfs bij de nieuwe werkgever aanspraak maken op deze nog openstaande niet gebruikte vakantiedagen. Hiervoor hoeft de nieuwe werkgever dan geen loon te betalen, waardoor deze vakantie bij de nieuwe werkgever in feite wordt aangemerkt als onbetaald verlof.

Wil je meer weten over vakantiedagen? Neem dan contact op met BASE Advocaten (010 – 275 99 11).

De overheid wil een einde maken aan schijnzelfstandigheid. Op dit moment is de Wet verduidelijking beoordeling arbeidsrelaties en rechtsvermoeden in de maak. Die moet helder maken wanneer er sprake is van schijnzelfstandigheid. Wat gaat er precies veranderen? En welke cruciale stappen moeten werkgevers en zelfstandige professionals ondernemen? Je leest het in dit blog.

Vrijheid zzp’er wordt (waarschijnlijk) ingeperkt

Terwijl het demissionaire kabinet-Rutte al geruime tijd aan de zijlijn staat, zijn er achter de schermen belangrijke ontwikkelingen gaande die de vrijheid van zzp’ers mogelijk stevig inperken. Onder meer in de zorgsector, waar volgens de Kamer van Koophandel in 2022 bijna 169.000 zzp’ers actief waren, kunnen deze veranderingen ingrijpende gevolgen met zich meebrengen.

Wat is schijnzelfstandigheid?

Op 1 mei 2016 trad de Wet Deregulering Beoordeling Arbeidsrelaties (DBA) in werking, met als voornaamste doel het tegengaan van schijnzelfstandigheid. Maar wat verstaan we precies onder schijnzelfstandigheid?

Bij schijnzelfstandigheid lijkt het alsof iemand als zelfstandige opereert, terwijl in werkelijkheid sprake is van een arbeidsrelatie. Dit wordt ook wel een verkapt dienstverband genoemd.

Voordelen voor werkgever en zzp’er

Het inhuren van iemand als zelfstandige kan werkgevers diverse voordelen opleveren. De belangrijkste zijn het ontlopen van sociale premies en het vermijden van financiële risico’s bij langdurige arbeidsongeschiktheid. Daarnaast is het eenvoudiger om de werkrelatie te beëindigen, omdat een zzp’er niet dezelfde ontslagbescherming geniet als een werknemer.

Ook zzp’ers zelf kunnen profiteren van deze regeling. Ze behouden een zekere mate van vrijheid en autonomie over hun werk, en hebben de mogelijkheid om hogere tarieven te hanteren voor hun diensten. Met name in de zorg is deze constructie daarom steeds populairder geworden.

Nadelen inhuren zelfstandigen

Voor de werkgever brengt het inhuren van zzp’ers ook risico’s en uitdagingen met zich mee. Zo kan een zelfstandige vaak eenvoudiger nacht- en weekenddiensten weigeren. Het gevolg hiervan is dat de werkgever moet proberen deze diensten in te vullen met reguliere werknemers. Dan huur je toch geen zzp’ers meer in, zou je denken? Dit is echter geen optie, door het enorme personeelstekort in de zorg kunnen werkgevers niet anders.  Het demissionaire kabinet vindt deze situatie onwenselijk en heeft besloten dat er strenger moet worden gehandhaafd op schijnzelfstandigheid.

Einde handhavingsmoratorium in zicht

Vóór de invoering van de Wet DBA was het gebruikelijk dat zelfstandigen een Verklaring Arbeidsrelatie (VAR) indienden bij de Belastingdienst. Daarmee konden ze aangeven of ze als zelfstandige of als werknemer moesten worden beschouwd.

Met de komst van de Wet DBA werd deze verplichting echter gedeeltelijk overgedragen aan de opdrachtgever. Omdat de Wet DBA onvoldoende helderheid bood over de criteria voor het bepalen van een arbeidsrelatie, ontstond er veel ophef rondom deze wet. Als reactie daarop werd een zg. handhavingsmoratorium aangekondigd. Dit betekende dat de Belastingdienst niet actief op zoek zou gaan naar schijnzelfstandigheid.

Vanaf 1 januari 2025 lijkt echter een einde te komen aan dit handhavingsmoratorium. Sinds 6 oktober 2023 is de internetconsultatie gestart voor het wetsvoorstel Wet verduidelijking beoordeling arbeidsrelaties en rechtsvermoeden. Dit wetsvoorstel moet gaan verduidelijken wanneer sprake is van schijnzelfstandigheid.

De nieuwe criteria voor schijnzelfstandigheid

Om te bepalen of er sprake is van een verkapt dienstverband (schijnzelfstandigheid), wordt op dit moment nog gekeken naar de wettelijke criteria ‘loon’, ‘gezag’ en ‘persoonlijk werk’. Dit verandert met de komst van de Wet verduidelijking beoordeling arbeidsrelaties en rechtsvermoeden. Die wet wil helder krijgen of er daadwerkelijk sprake is van zelfstandigheid, of een gezagsverhouding. Vooral het criterium ‘gezag’ wordt onder de loep gelegd, aan de hand van de volgende criteria:

1. Werkinhoudelijke aansturing
   Hier staan de volgende twee vragen centraal. Heeft de werkgever de bevoegdheid om instructies te geven over de uitvoering van de werkzaamheden? En heeft de werkgever de mogelijkheid om toezicht te houden op en – indien nodig – in te grijpen in de uitvoering van de taken.
2. Organisatorische inbedding
   De cruciale vragen bij dit onderdeel zijn: behoren de uit te voeren werkzaamheden tot de kernactiviteiten van de organisatie? Zo ja, hebben ze een structureel karakter binnen de organisatie? En worden de werkzaamheden zij aan zij verricht met werkzaamheden die werknemers met een vergelijkbare functie uitvoeren?
3. Eigen rekening en risico
   Bij dit criterium gaat het om de volgende vragen. Liggen de financiële risico’s en resultaten van de werkzaamheden bij de zelfstandige?  Is de zelfstandige verantwoordelijk voor zijn eigen gereedschappen, hulpmiddelen en materialen? Treedt de zelfstandige naar buiten toe op als een zelfstandig ondernemer? Ook de duur en omvang van de opdracht kunnen hierbij meegewogen worden.

Uurtarief lager dan € 32,24? Dan ben je automatisch werknemer

Naast hiervoor genoemde beoordelingscriteria komt er een nieuw artikel bij. Dit bepaalt dat als werkzaamheden worden uitgevoerd voor een tarief van minder dan € 32,24 per uur exclusief btw, er automatisch wordt vermoed dat er sprake is van een arbeidsovereenkomst.

Gevolgen voor zzp’ers in de zorg

De nieuwe wet kan vergaande gevolgen hebben voor de zelfstandigen in ons land. De kans is groot dat bijvoorbeeld verpleegkundigen die nu als zzp’er werken in de zorg in de toekomst worden aangemerkt als werknemer. Ter verduidelijking vergelijken we de nieuwe criteria met de praktijksituatie.

• In de zorgsector is het gebruikelijk dat de opdrachtgever (bijvoorbeeld een ziekenhuis of zorginstelling) gedetailleerde instructies geeft over hoe de zorgtaken moeten worden uitgevoerd. Dit omvat zaken als patiëntenzorgprotocollen, medicatiebeheer en behandelingsrichtlijnen.
• Ook zijn verpleegkundige diensten meestal een kernactiviteit van zorginstellingen en werken verpleegkundigen nauw samen met andere medische professionals.
• In veel gevallen voorziet de zorginstelling de verpleegkundigen bovendien van de benodigde medische apparatuur, materialen en hulpmiddelen.
• De verpleegkundige heeft doorgaans niet de financiële verantwoordelijkheid voor deze benodigdheden en draagt daarom niet de bijbehorende financiële risico’s.

Het mag duidelijk zijn dat een groot deel van de zzp’ers in de zorg op grond van de nieuwe criteria zal worden beschouwd als schijnzelfstandige.

Vragen of advies nodig? Neem contact op!

Heeft u vragen over deze mogelijke wetswijziging, of wil u sparren over de impact en gevolgen van deze wetswijziging binnen uw organisatie? Neem dan contact op met Sandra van Haren. Dit kan via 06 122 591 42 of per e-mail: [email protected].

 

Dit artikel is geschreven door mr. Sandra van Haren en verscheen eerder op de website van Bosselaar Strengers Legal Partners. 

In een eerder artikel schreef erfrechtadvocaat mr. Edith Schnackers van Advocaten Familie- & Erfrecht dat de Hoge Raad arrest zou gaan wijzen in een zaak waarin de bevoegdheden van de executeur–afwikkelingsbewindvoerder een centrale rol spelen. Zij schreef dit artikel naar aanleiding van een lezenswaardige conclusie van Procureur-Generaal M.H. Wissink (ECLI:NL:PHR:2023:691). In deze procedure waren onder andere de bevoegdheden van de executeur-afwikkelingsbewindvoerder een belangrijk onderwerp van debat. In het verlengde daarvan speelden vraagstukken omtrent de kosten van executele, alsmede de informatieplicht van de executeur. Het arrest van de Hoge Raad leek om meerdere redenen bijzonder relevant te worden voor de erfrechtpraktijk.

De Hoge Raad heeft inmiddels, op 8 september 2023, arrest gewezen (ECLI:NL:HR:2023:1166). De Hoge Raad is helaas echter niet toegekomen aan een inhoudelijke behandeling van de zaak. De Hoge Raad heeft de zaak afgedaan op artikel 81 lid 1 RO, omdat het bij de beoordeling van de klachten niet nodig was om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. De visie van de Hoge Raad zou echter wel degelijk interessant zijn geweest voor de praktijk van de erfrecht advocaat. De erfrecht advocaat zal het voorlopig moeten doen met lagere jurisprudentie en literatuur, die deels in de uitvoerige juridische conclusie van de P-G is weergegeven, totdat de Hoge Raad alsnog spreekt.

Financiers, waaronder banken, vragen bij het verstrekken van financiering aan het MKB regelmatig een borgtocht van de DGA of van zijn holding. Zo zorgen zij ervoor dat de privé persoon achter het bedrijf ook daadwerkelijk wordt betrokken bij het terugbetalen van het krediet. Een andere manier om ervoor te zorgen dat een gelieerde vennootschap zich mee verbindt voor het krediet of lening van een bank, is de hoofdelijke verbondenheid.

Bent u een ondernemer die financieringen verstrekt? In dat geval biedt een borgtocht u de persoonlijke betrokkenheid van de DGA van de vennootschap. Bent u ondernemer die door uw financier wordt gevraagd om een borgtocht of om hoofdelijkheid? Dan is van belang dat u weet wat een borgtocht is, hoe deze verschilt van hoofdelijke verbondenheid en welke verweren er tegen het uitwinnen van een borgtocht mogelijk zijn.

In dit artikel bespreekt advocaat Heleen Wessel-Krijger van Poelmann van den Broek wat een (particuliere) borgtocht is, hoe deze verschilt van een hoofdelijk medeschuldenaarschap, hoe een borg of verbondene zich het beste kan verweren en op welke verweren een schuldeiser bedacht moet zijn.

Wat is een (particuliere) borgtocht en wat zijn de kenmerken?

Een borgtocht is een overeenkomst waarbij de borg zich tegenover een schuldeiser verbindt voor de nakoming van de verplichtingen van een hoofdschuldenaar (een derde) jegens de schuldeiser.

Afhankelijk

Een borgtocht is afhankelijk van de verplichting van de hoofdschuldenaar. Komt de hoofdschuldenaar zijn verplichtingen na en betaalt hij de schuldeiser volledig, dan vervalt de borgtocht. De borg kan zich in beginsel ook beroepen op de verweren van de hoofdschuldenaar.

Een voorbeeld ter illustratie. Heeft de hoofdschuldenaar uitstel van betaling gekregen of beroept hij zich op een opschortingsrecht omdat de hoofdschuldenaar zijn afspraken niet nakomt, dan kan de borg zich hier eveneens op beroepen.

Subsidiair karakter

Een borgtocht heeft een subsidiair karakter. Dit brengt met zich dat een borg in beginsel pas gehouden is tot betaling van de schuld, als de hoofdschuldenaar zijn verplichtingen niet nakomt (en in verzuim verkeert).

Betaalt een borg voor de hoofdschuldenaar, dan heeft hij op grond van de wet een regresvordering op de hoofdschuldenaar. Zo kan hij zich verhalen voor de schuld die hij heeft betaald, maar die hem niet aangaat.

Particuliere borgtocht

Als een DGA zich in privé borg heeft gesteld en niet via zijn holding, dan kan er sprake zijn van een particuliere borgtocht. Dat is zo als bij het aangaan van de borgtocht:

• de DGA niet handelt vanuit de ‘normale uitoefening’ van zijn beroep of bedrijf (van de NV of BV) waarvan hij bestuurder is; en
• de DGA alleen of met medebestuurders het meerderheid van de aandelen heeft.

Voor een particuliere borg geldt een aantal beschermingsbepalingen. Volgens de wet mag in een contract niet worden afgeweken van de bepalingen. Denk aan een maximumbedrag als de hoogte van de hoofdverbintenis niet vaststaat en een schriftelijkheidsvereiste.

Wat is hoofdelijke medeschuldenaarschap?

Een partij die zich mede verbindt om de verplichtingen van een schuldenaar na te komen, wordt een medeschuldenaar. De schuldeiser kan zelf bepalen wie hij aanspreekt: de hoofdschuldenaar of de medeschuldenaar. Hij hoeft niet eerst te wachten totdat de hoofdschuldenaar in verzuim is om de medeschuldenaar aan te spreken – zoals bij een borgtocht -, maar kan zelfstandig bepalen wie hij sommeert om de openstaande schuld te voldoen.

Geen afhankelijkheid

Het afhankelijke karakter van een borgtocht speelt geen rol bij hoofdelijkheid. De schuldeiser kan over elk van zijn aanspraken/vorderingsrechten op zijn schuldenaren beschikken en deze bijvoorbeeld overdragen aan een ander.

Geen subsidiair karakter

Anders dan bij een borgtocht, is bij hoofdelijke aansprakelijkheid het subsidiaire karakter van de aanspraak niet aanwezig. De schuldeiser heeft op ieder van de hoofdelijk verbondenen een zelfstandig vorderingsrecht.

Regres

Ter zake het regresrecht heeft de medeschuldenaar alleen een aanspraak jegens zijn andere medeschuldenaren voor zover heeft meer aan de schuldeiser heeft betaald, dan zijn schuld aangaat.

Verweren

Ondanks dat een verplichting wordt omschreven als een borgtocht of als een hoofdelijke aansprakelijkheid, gaat het uiteindelijk om de daadwerkelijk kenmerken van de verplichting. Gaat de verplichting de borg/hoofdelijk aansprakelijke niet aan én stelt deze partij zich feitelijk aansprakelijk voor een ander (de hoofdschuldenaar), dan is er juridisch sprake van een borgtocht.

Informeren

In de regel moet een borg door de schuldeiser gelijktijdig worden geïnformeerd over de ingebrekestelling van de hoofdschuldenaar. Dat is anders als dit bijvoorbeeld is uitgesloten in de algemene voorwaarden van de schuldeiser/financier. De achtergrond hiervan is dat de borg de hoofdschuldenaar nog kan aansporen om aan zijn verplichtingen te voldoen.

Schriftelijke toestemming

Voor particuliere borgen gelden zwaardere eisen zoals het schriftelijkheidsvereiste en een maximumbedrag als de hoogte van de schuld niet vaststaat. Heeft de financiering ten behoeve waarvan de borgtocht wordt verstrekt, niet in de normale uitoefening van het beroep of bedrijf (of de NV of BV; zie hiervoor) plaatsgevonden, dan is er uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de echtgeno(o)t(e) of van de geregistreerde partner vereist. Is die toestemming er niet, dan kan de borgtocht door echtgeno(o)t(e) of geregistreerde partner worden vernietigd.

Financiers en met name banken vragen tegenwoordig eigenlijk altijd om deze schriftelijke toestemming, zelfs als er geen sprake is van een particuliere borgtocht. Zo willen zij eventuele toekomstige discussies op dit punt voorkomen.

Conclusie

Als financier is een borgtocht of hoofdelijke verbondenheid van de persoon achter het gefinancierde bedrijf een persoonlijke zekerheid. Die maakt dat de betrokkene zijn uiterste best zal doen om de lening of het krediet terug te betalen. Immers, een privé persoon wil zoveel mogelijk voorkomen dat hij privé aansprakelijk wordt voor de schuld van zijn onderneming.

Als borg of hoofdelijke verbondene is het raadzaam om goed na te gaan of een borgtocht of hoofdelijke aansprakelijkheid echt vereist is en of er geen andere zakelijke zekerheden zijn, zoals een hypotheek- of pandrecht, die de financier voldoende zekerheid bieden voor de terugbetaling van het uitgeleende bedrag.

 

Dit artikel is geschreven door advocaat Heleen Wessel-Krijger en verscheen eerder op de website van Poelmann van den Broek.

’s Werelds grootste bierbrouwer AB InBev heeft een kleine Franse hobbybrouwer dringend verzocht de naam van zijn zelf geproduceerde bier te veranderen. AB InBev is producent van vele bekende biermerken, waaronder het merk ‘Leffe’. Sinds enkele maanden is de Franse hobbybrouwer de trotse producent van zijn eigen bier genaamd ‘Leff’. Twee maanden geleden heeft de Franse hobbybrouwer het merk Leff bij het Franse Instituut voor het Intellectueel Eigendom gedeponeerd. Volgens AB InBev lijkt de naam van het hobbybier echter te veel op haar biermerk Leffe en kan dit tot verwarring bij en misleiding van de consument leiden. Wat is hiervan het gevolg en wat staat deze eigenzinnige Franse bierbrouwer te wachten? Advocaat Michael de Jong van Spectrum Advocaten schreef er een blog over.

Deponering en inschrijving van een merk

Ab InBev kan de Franse hobbybrouwer verzoeken de naam van zijn bier te veranderen, omdat zij merkhouder is van het merk ‘Leffe’. Een merk geniet bescherming zodra het in het nationale en/of Europese merkenregister is ingeschreven. Voordat een merk wordt ingeschreven, moet het worden gedeponeerd. Een merk wordt in een bepaalde klasse gedeponeerd. Zo heeft Ab InBev bijvoorbeeld het merk ‘Leffe’ ingeschreven voor klasse 32, waar bieren onder vallen. Daarna toetst het nationale of Europese instituut voor het Intellectueel Eigendomsrecht of het gedeponeerde merk aan een aantal voorwaarden voldoet. Is dat het geval, dan wordt het merk ingeschreven. Dit brengt met zich mee dat de merkhouder het alleenrecht heeft het betreffende merk te gebruiken.

Rechten van een merkhouder

Op grond van Europese- en Nederlandse wetgeving heeft een merkhouder verschillende rechten. Zo kan een merkhouder iedere derde die niet de toestemming van de merkhouder heeft gekregen, het gebruik van een teken verhinderen, wanneer dit teken:

• gelijk is aan het ingeschreven merk en in het economisch verkeer wordt gebruikt voor dezelfde waren of diensten als waarvoor het merk is ingeschreven;
• gelijk is aan of overeenstemt met het merk en in het economisch verkeer gebruikt wordt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek gevaar voor verwarring bestaat;
• gelijk is aan of overeenstemt met het merk, ongeacht of dat wordt gebruikt voor gelijke of soortgelijke waren of diensten, indien door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk;
• niet wordt gebruikt voor de onderscheiding van waren of diensten, maar door het gebruik, zonder geldige reden, ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.

Indien het teken van een derde onder één van de hiervoor omschreven categorieën valt, dan maakt het teken inbreuk op het merk van de merkhouder. In dat geval kan de merkhouder onder andere deze derde verbieden het teken te gebruiken op de verpakking van een product, het verkopen of op voorraad hebben van goederen waarop het teken staat en het gebruik van het teken als handels- of bedrijfsnaam of een deel daarvan.

Mogelijke vorderingen bij inbreuk op de rechten van een merkhouder

Gebruikt een derde toch een teken dat inbreuk maakt op de rechten van een merkhouder, dan kan de merkhouder diverse vorderingen tegen de inbreukmaker instellen, zoals:

• een vergoeding voor elke schade die de merkhouder door de inbreuk lijdt, zoals winstderving, reputatieschade, enzovoorts;
• afdracht van de door de inbreukmaker gemaakte winst;
• afleggen van rekening en verantwoording door de inbreukmaker, zodat de merkhouder zelf de door de inbreukmaker gemaakte winst kan vaststellen;
• afgifte van de goederen die een inbreuk maken op de merkenrechten van de merkhouder en, in passende gevallen, afgifte van de materialen en werktuigen die voornamelijk voor de productie van de inbreukmakende goederen zijn gebruikt;
• het op kosten van de inbreukmaker uit de handel nemen en vernietigen van de inbreukmakende goederen;

Deze vorderingen moeten in een gerechtelijke procedure tegen de inbreukmaker worden ingesteld. Anders dan in andere procedures, geldt bij een procedure wegens merkinbreuk dat de verliezende partij kan worden veroordeeld tot vergoeding van de volledige proceskosten van de winnende partij. Hiervoor zijn vaste tarieven opgesteld en deze vergoeding kan oplopen tot een bedrag van € 25.000,-. Een inbreuk op het merkenrecht van een ander kan zodoende grote financiële gevolgen hebben.

Vervolg kwestie Leff(e)

En hoe gaat het nu verder met de kwestie tussen Ab InBev en de Franse hobbybrouwer? Ab InBev heeft de voorkeur uitgesproken de kwestie zonder juridische procedure op te willen lossen. Zij wacht nu op de evaluatie van haar bezwaar tegen het depot bij het Franse Instituut voor het Intellectueel Eigendom, dat zich nu over de deponering zal buigen. Ab InBev heeft als eerst het merk ‘Leffe’ geregistreerd en heeft daarmee de oudste rechten. Het instituut zal dan ook beoordelen of het nieuw gedeponeerde merk inbreuk op de merkenrechten van Ab InBev maakt.

Beide merken zijn voor de categorie ‘bier’ geregistreerd en ook de schrijfwijze van het woord ‘Leff(e)’ – namelijk op gotische wijze – is bijna identiek. Bovendien is de uitspraak van beide woorden in de Franse taal identiek. Er is dan al snel sprake van verwarringsgevaar en daarmee inbreuk. Mijn verwachting is dan ook dat de Franse hobbybrouwer aan het kortste eind zal trekken en de inschrijving van het merk ‘Leff’ zal worden geweigerd. Blijft de bierbrouwer dan toch de naam gebruiken, dan vermoed ik dat het niet bij een dringend verzoek van Ab InBev zal blijven.

Hebt u advies nodig?

Gebruikt een derde een teken dat erg veel op uw ingeschreven merk lijkt? Of wordt u aangesproken wegens een mogelijke inbreuk op het merkenrecht van een ander? Neem dan contact met ons op. Spectrum Advocaten heeft veel ervaring op het gebied van intellectueel eigendom en staat u graag met raad en daad bij. Contact opnemen kan via het telefoonnummer 023 – 517 33 77 of via [email protected].

De curator is van oudsher belast met de vereffening van de boedel. Onder invloed van nieuwe wetgeving is zijn taak verder uitgebreid met de bestrijding van faillissementsfraude. Maar het zijn niet alleen ‘fraudeurs’ die door een curator het vuur aan de schenen kunnen worden gelegd; een te laat gedeponeerde jaarrekening kan al op aandacht van de curator rekenen en bestuurdersaansprakelijkheid voor de faillissementsschulden dichterbij brengen. Advocaat Pieter Frölich van La Gro Geelkerken schreef een interessante blog waarin hij de regels voor het deponeren van jaarrekeningen van de BV behandelt. 

 

Deze blog is geschreven door advocaat mr. Anne van Wijk – Driessen en verscheen eerder op de website van Hekkelman Advocaten.