Wat speelt er?
Opschorting is een van de handigste middelen bij een conflict over een contract. Dit opschortingsrecht houdt in dat je je eigen verplichting tijdelijk niet nakomt, zolang de ander in gebreke blijft. Betaalt of levert de ander niet, dan mag jij onder voorwaarden ook even op de rem: je hoeft niet te betalen of te leveren totdat het weer klopt — je kunt dus wachten met betalen tot de leverancier levert.
Het bekendste voorbeeld speelt bij wederkerige overeenkomsten, waarbij partijen over en weer iets moeten doen. Levert de verkoper een gebrekkig product, dan kan de koper zijn betaling opschorten en die factuur bij een gebrek nog even niet betalen. Andersom kan een verkoper de levering opschorten als de koper niet (aan)betaalt. Prestatie en tegenprestatie horen bij elkaar.
Aan opschorting zitten wel grenzen. Er moet een opeisbare verplichting van de ander tegenover staan, en er moet voldoende samenhang zijn tussen jouw verplichting en die van de ander. Bovendien moet de opschorting in verhouding staan tot de tekortkoming: mag je bij een klein gebrek de hele betaling inhouden? Nee — doe je te veel, dan schiet je zelf tekort.
Opschorting is tijdelijk en heeft een drukfunctie. Zodra de ander alsnog correct nakomt, moet jij ook je verplichting weer oppakken. Opschorten bij wanprestatie is dus geen manier om definitief van je verplichting af te komen; daarvoor bestaan andere middelen zoals ontbinding of verrekening. Wel geeft opschorting je een sterke onderhandelingspositie.
In de praktijk is het verstandig om een opschorting duidelijk aan te kondigen: laat de ander schriftelijk weten dat en waarom je opschort, en tot wanneer. Zo voorkom je dat het lijkt alsof jij degene bent die niet nakomt, en houd je zelf de regie over het conflict.