Wat speelt er?
Bij een overlijden laat iemand een nalatenschap na: alle bezittingen en schulden samen. Die gaan over op de erfgenamen, en die erfenis moet vervolgens worden afgewikkeld. Wie de erfgenamen zijn, hangt ervan af of er een testament is. Wie erft zonder testament, bepaalt de wet; met een testament kan de overledene dat zelf hebben geregeld.
Heeft de overledene niets vastgelegd, dan geldt het wettelijke erfrecht. De wet wijst dan groepen aan die na elkaar aan de beurt komen: eerst de echtgenoot of geregistreerd partner en de kinderen, en als die er niet zijn de ouders, broers en zussen, en zo verder. Ongehuwd samenwonenden erven volgens de wet niet automatisch van elkaar; daar is een testament voor nodig.
Zijn er een echtgenoot en kinderen, dan geldt vaak de wettelijke verdeling. Kort gezegd krijgt de langstlevende echtgenoot alle bezittingen en schulden, zodat hij of zij verzorgd achterblijft. De kinderen krijgen hun deel als een geldvordering die pas opeisbaar is bij het overlijden van de langstlevende (of in bepaalde situaties eerder). Je hoeft de nalatenschap dan dus niet meteen te verdelen.
Je bent niet verplicht een erfenis te aanvaarden; of je een erfenis aanvaardt of niet, is dus een eigen keuze. Je hebt drie keuzes: zuiver aanvaarden (je krijgt bezittingen en schulden), verwerpen (je krijgt niets, maar bent ook niet aansprakelijk voor schulden) of beneficiair aanvaarden (je aanvaardt alleen als er na aftrek van de schulden iets overblijft). Vermoed je dat het om een erfenis met schulden gaat, aanvaard dan niet te snel zuiver, want dan kun je met je eigen vermogen aansprakelijk worden.