← Terug 2.29 · Vervallen bepaling over gedogen Verder 2.30bis · Nietigheid of verval vorderen bij het Bureau →

Artikel 2.30 BVIE: Vervallen bepaling over doorhaling en reikwijdte

Vervallen bepaling over doorhaling en reikwijdte

Wettekst

[Vervallen per 01-03-2019] Hoofdstuk 6ter. Procedure tot nietigverklaring of vervallenverklaring bij het Bureau

Toelichting

Dit artikel regelde hoe ver een nietigverklaring, een vervallenverklaring en een vrijwillige doorhaling reiken, en is vervallen. Het nummer staat nog in de tekst omdat oudere dossiers, contracten en uitspraken ernaar verwijzen. De actuele regeling over de reikwijdte van nietigheid en verval staat in artikel 2.30nonies BVIE.

De herziening waarin dit artikel verdween, heeft het hele blok over nietigheid en verval opnieuw ingedeeld. Er kwamen aparte artikelen voor de procedure bij de rechter, voor de procedure bij het Bureau, voor de verweermiddelen en voor de gevolgen. Deze bepaling paste niet meer in die opbouw.

Waarom reikwijdte een eigen regel nodig heeft

Het teken zelf is ondeelbaar. Een nietigverklaring, een vervallenverklaring en een vrijwillige doorhaling betreffen altijd het merk in zijn geheel; je kunt niet een enkel bestanddeel eruit laten schrappen en de rest laten staan. Wat wel deelbaar is, is de lijst waren en diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en een gebrek raakt vaak maar een deel van die lijst. Een merk kan beschrijvend zijn voor de ene categorie en volstrekt onderscheidend voor de andere; het kan voor het ene assortiment jaren serieus zijn gebruikt en voor het andere op de plank hebben gelegen. Daarom kan een aantasting geheel of gedeeltelijk zijn: alleen de categorieën waarvoor de grond opgaat verdwijnen uit het register, de rest blijft staan.

Nietigheid en verval verschillen in de tijd

Voor de praktijk is vooral het tijdstip van belang. Nietigheid ziet op een gebrek dat er vanaf het begin al was: het merk had nooit ingeschreven mogen worden, en het recht wordt behandeld alsof het er nooit is geweest. Verval ziet op iets wat pas later is misgegaan, zoals het uitblijven van normaal gebruik of het verwateren van het merk tot soortnaam; het recht heeft dan wel bestaan en eindigt vanaf een later moment. Dat verschil bepaalt of handelingen uit het verleden achteraf alsnog geoorloofd waren.

Vrijwillige doorhaling is de derde variant. Daar is het de houder zelf die zijn inschrijving geheel of gedeeltelijk laat verwijderen. Ook dan is de vraag hoe ver dat reikt: voor welke waren en diensten, en per welk moment.

Een voorbeeld

Een uitgever heeft een woordmerk ingeschreven voor tijdschriften, voor online nieuwsdiensten en voor kantoorartikelen. Een concurrent vordert vervallenverklaring omdat er nooit een pen of agenda onder die naam is verkocht. Slaagt die vordering, dan verdwijnt de categorie kantoorartikelen en houdt de uitgever zijn merk voor de uitgeefactiviteiten. Wie in de tussentijd notitieblokken onder die naam op de markt bracht, profiteert daarvan; wie een concurrerend tijdschrift wilde starten, schiet er niets mee op.

In de praktijk

  • Vorder gericht. Een aanval op de volledige inschrijving is zelden nodig en vaak kansloos. Beperk de vordering tot de categorieën die je echt in de weg zitten; dat verhoogt de slaagkans en beperkt het debat.
  • Voor de merkhouder: een gedeeltelijk verlies is geen ramp, maar wel een signaal dat de warenlijst te breed is opgezet. Neem dat mee bij de volgende vernieuwing.
  • Bij oude stukken: tref je een verwijzing naar dit nummer aan, ga dan altijd na welke tekst gold op het moment dat het stuk werd opgesteld, en leg daarnaast artikel 2.30nonies BVIE. De begrippen zijn hetzelfde gebleven, de vindplaats niet.
Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.
← Terug 2.29 · Vervallen bepaling over gedogen Verder 2.30bis · Nietigheid of verval vorderen bij het Bureau →