Wanneer een verjaringstermijn zou aflopen tijdens het bestaan van een verlengingsgrond of binnen zes maanden na het verdwijnen van een zodanige grond, loopt de termijn voort totdat zes maanden na het verdwijnen van die grond zijn verstreken.
Boek 3 Artikel 320 (3:320 BW)
Verlenging van de termijn met zes maanden
Wettekst
Toelichting
Naast stuiting kent de wet verlenging. Die werkt anders: er begint geen nieuwe termijn, maar de lopende termijn wordt opgerekt. Dit artikel bepaalt hoe. Zou een verjaringstermijn aflopen terwijl er een verlengingsgrond bestaat, of binnen zes maanden nadat zo'n grond is verdwenen, dan loopt de termijn door totdat er zes maanden zijn verstreken sinds het verdwijnen van die grond.
Waarom verlenging bestaat
Er zijn verhoudingen waarin het onredelijk is te verwachten dat iemand zijn wederpartij aanspreekt of dagvaardt. Denk aan de verhouding tussen echtgenoten of tussen een bewindvoerder en degene voor wie hij optreedt. Zolang die situatie duurt, mag het verstrijken van de tijd niet in het nadeel van de rechthebbende werken. Welke verhoudingen dat zijn, staat in artikel 3:321 BW.
Verlenging is geen stuiting
Het verschil is belangrijk. Bij stuiting wordt de lopende termijn afgebroken en begint een nieuwe, die gelijk is aan de oorspronkelijke maar ten hoogste vijf jaren duurt. Bij verlenging blijft de oude termijn staan en verschuift alleen het moment waarop hij eindigt: dat ligt pas zes maanden nadat de verlengingsgrond is weggevallen. Duurt die grond nog jaren voort, dan schuift dat eindpunt evenveel jaren mee op. De zes maanden zijn dus geen maximum maar een ondergrens: de kortste periode die er na het einde van de grond nog overblijft om alsnog te handelen.
Wanneer de zes maanden gaan tellen
De regeling grijpt alleen in als de termijn zou aflopen tijdens de verlengingsgrond of binnen zes maanden daarna. Loopt de termijn nog jaren door nadat de grond is verdwenen, dan verandert er niets. En eindigt de grond terwijl er nog vier maanden van de termijn resten, dan wordt dat opgerekt tot zes maanden na dat einde, zodat er altijd een redelijke periode overblijft.
Een voorbeeld
Een bewindvoerder heeft jarenlang het vermogen van een ander beheerd en er is een vordering ontstaan die met dat bewind samenhangt. Zolang het bewind loopt, bestaat er een verlengingsgrond. Eindigt het bewind en is de eindrekening gesloten, dan heeft de rechthebbende in elk geval nog zes maanden om zijn vordering geldend te maken, ook als de gewone termijn intussen al zou zijn afgelopen.
In de praktijk
Voor wie na zo'n situatie zijn positie opmaakt, is de boodschap dat de klok kort na afloop alsnog gaat tikken. Zes maanden is niet veel als er nog stukken moeten worden opgevraagd of een berekening moet worden gemaakt; het is verstandig meteen te stuiten en daarna pas uit te zoeken hoe groot de aanspraak precies is.
Voor de wederpartij betekent het dat een oud dossier niet automatisch gesloten is op de dag dat de gewone termijn afloopt. Bestond er een verlengingsgrond, dan kan de aanspraak nog binnen dat halfjaar opduiken.