Boek 1 Artikel 27a (1:27a BW)

Wie tegen een weigering van de ambtenaar van de burgerlijke stand naar de rechtbank stapt, wil uiteindelijk dat er iets in de registers komt te staan. Artikel 1:27a BW geeft de rechtbank de bevoegdheid om in de beschikking over die weigering ook te beslissen over wat er daarna in de registers moet gebeuren.

Wat de rechtbank er extra bij kan doen

De rechtbank kan in haar beschikking een verklaring afgeven zoals bedoeld in artikel 1:26 BW: de vaststelling dat een buitenlands stuk door een bevoegde instantie volgens de plaatselijke voorschriften tot stand is gekomen en geschikt is voor de Nederlandse registers. Daarnaast kan zij een last geven zoals bedoeld in artikel 1:26a BW of artikel 1:26b BW.

Dat betekent in gewone taal: de rechter kan tegelijk bevelen dat aan een bestaande Nederlandse akte een latere vermelding wordt toegevoegd, of, als er nog helemaal geen Nederlandse akte is, dat een buitenlandse akte wordt ingeschreven dan wel een akte wordt opgemaakt.

Op verzoek of uit eigen beweging

Een belanghebbende partij kan erom vragen, maar de rechtbank mag het ook ambtshalve doen: uit eigen beweging, zonder verzoek. Het woord 'tevens' in de wettekst laat zien dat het om een aanvulling gaat op de beslissing over de weigering: de verklaring en de last worden opgenomen in dezelfde beschikking.

In het verzoekschrift kan worden aangegeven wat er na het oordeel over de weigering moet gebeuren: welke akte moet worden ingeschreven, welke vermelding moet worden toegevoegd en in welke gemeente de betreffende akte ligt. Dat geeft de rechtbank het materiaal om meteen een last te formuleren.

Hoe de onderdelen samenhangen

De drie bevoegdheden waarnaar dit artikel verwijst, hebben elk hun eigen functie. De verklaring van artikel 1:26 BW gaat over de kwaliteit van een buitenlands stuk. De last van artikel 1:26a BW richt zich op een akte die al in een Nederlands register staat en waaraan iets moet worden toegevoegd. De last van artikel 1:26b BW is bedoeld voor het geval er in Nederland nog geen akte is. Welke daarvan in een concrete zaak nodig is, hangt af van wat de ambtenaar weigerde en van de stukken die er al liggen.

Een voorbeeld. Een man wil dat zijn in het buitenland gesloten huwelijk in Nederland wordt verwerkt. De ambtenaar weigert. De man gaat naar de rechtbank. Die oordeelt dat de weigering geen stand houdt, verklaart in dezelfde beschikking voor recht dat de buitenlandse huwelijksakte deugt, en gelast dat die akte wordt ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand van de gemeente Den Haag.

In de praktijk

Bespreek met uw advocaat vooraf welk eindresultaat u wilt en zorg dat alle stukken die daarvoor nodig zijn meteen bij het verzoekschrift zitten: het buitenlandse stuk, de vertaling en de legalisatie of apostille. Een rechter kan alleen een last geven waar hij voldoende houvast voor heeft. Wat u niet overlegt, kan hij niet gelasten.