Artikel 125 Faillissementswet (125 FW)

Artikel 125 Fw geeft de rechter-commissaris twee bevoegdheden voor vorderingen waarover op de verificatievergadering onenigheid is ontstaan. Hij kan een betwiste vordering voorwaardelijk toelaten tot een bedrag dat hij zelf vaststelt. En gaat de betwisting over de voorrang die een schuldeiser claimt, dan kan hij die voorrang voorwaardelijk erkennen.

De twee bevoegdheden

• Voorwaardelijke toelating van de vordering. De wet zegt dat de rechter-commissaris dit kan doen. Het is een bevoegdheid, die hij per vordering uitoefent, en het bedrag is zijn keuze: hij is niet gebonden aan wat de schuldeiser heeft ingediend.

- Voorwaardelijke erkenning van de voorrang. Staat het bestaan van de vordering niet ter discussie maar wel haar rang, dan kan de rechter-commissaris de geclaimde voorrang voorlopig laten gelden.

Waar het om gaat: tellen in de tussentijd

Een renvooiprocedure kan lang duren, terwijl het faillissement doorloopt. Met een voorwaardelijke toelating kan een schuldeiser met een omstreden vordering aan een stemming over een ontwerpakkoord deelnemen, voor het bedrag dat de rechter-commissaris heeft bepaald. Bij het vaststellen van dat bedrag spelen zowel het belang van de betrokken schuldeiser als dat van de andere schuldeisers een rol: het bedrag bepaalt mee hoe zwaar zijn stem weegt.

Wat de toelating niet doet

Voorwaardelijk betekent: voor de tussentijd. De toelating beslist het geschil niet en loopt niet vooruit op de uitkomst van de renvooiprocedure. Wordt de vordering daar afgewezen, dan heeft de toelating geen betekenis meer; wordt zij toegewezen, dan geldt het bedrag dat de rechter heeft vastgesteld en niet het bedrag van de voorwaardelijke toelating. Een voorwaardelijke toelating geeft ook geen recht op een uitkering: of en voor welk bedrag de schuldeiser in de opbrengst deelt, hangt af van de afloop van het geschil.

Hetzelfde geldt voor de voorwaardelijk erkende voorrang. Of de schuldeiser uiteindelijk met voorrang wordt voldaan, volgt uit de beslissing over de betwisting, niet uit de voorlopige erkenning.

Een voorbeeld

Een verhuurder van bedrijfsruimte dient een vordering in van zestigduizend euro aan schadevergoeding wegens het voortijdig eindigen van de huur. De curator betwist die vordering in haar geheel, omdat volgens hem de schade veel lager is. De zaak wordt naar de rechtbank verwezen. Intussen ligt er een ontwerpakkoord ter stemming. De rechter-commissaris laat de vordering voorwaardelijk toe tot vijftienduizend euro. De verhuurder stemt voor dat bedrag mee; wat hij uiteindelijk als schuldeiser kan laten gelden, hangt af van de uitspraak in de renvooiprocedure.

Een ander geval: een schuldeiser beroept zich op een voorrecht voor kosten tot behoud van een zaak, en de curator bestrijdt alleen dat voorrecht. De rechter-commissaris kan de voorrang dan voorwaardelijk erkennen totdat over de betwisting is beslist.

In de praktijk

Staat er een stemming over een akkoord op de agenda terwijl de eigen vordering betwist is, dan bepaalt de beslissing van de rechter-commissaris onder dit artikel of en voor welk bedrag de schuldeiser meestemt. De curator kan informeren hoe met de vordering wordt omgegaan; een schuldeiser die zijn standpunt over het bedrag kenbaar maakt, geeft de rechter-commissaris gegevens om bij de bepaling van het bedrag mee te wegen.

Voor de andere schuldeisers betekent het artikel dat een omstreden vordering niet zonder meer voor het volle ingediende bedrag meetelt. Het bedrag waarvoor zij voorlopig meedoet, ligt in handen van de rechter-commissaris.