Artikel 151 Faillissementswet (151 FW)

Als de schuldeisers een akkoord hebben aangenomen, is de zaak nog niet rond. De rechtbank moet het akkoord eerst bekrachtigen; dat heet homologatie. Artikel 151 Fw geeft schuldeisers het recht om in de periode vóór de homologatiezitting schriftelijk bij de rechter-commissaris aan te geven waarom de rechtbank die bekrachtiging volgens hen zou moeten weigeren.

Wie, wanneer en hoe

Het artikel bepaalt dat de schuldeisers 'gedurende die tijd' hun redenen kunnen opgeven. De wettekst spreekt van de schuldeisers zonder onderscheid; het recht is niet beperkt tot wie tegen het akkoord heeft gestemd. Het artikel bepaalt dat de redenen schriftelijk aan de rechter-commissaris worden opgegeven.

Waarover het bezwaar kan gaan

De rechtbank toetst het akkoord aan de gronden van artikel 153 Fw. Bezwaren kunnen daarop aansluiten:

• De uitkering is te laag. U vindt dat de boedel meer waard is dan het bedrag dat volgens het akkoord onder de schuldeisers wordt verdeeld.
• De nakoming is onzeker. U betwijfelt of het geld dat is beloofd er ook echt komt en of daar voldoende zekerheid voor is gesteld.

- Het akkoord is niet eerlijk tot stand gekomen. U heeft aanwijzingen dat bepaalde schuldeisers zijn voorgetrokken of dat er onjuiste informatie is verstrekt.

Wie er iets mee doet

De rechter-commissaris beslist zelf niet over de homologatie. Op de zitting brengt hij een schriftelijk rapport uit, zoals artikel 152 Fw voorschrijft. De rechtbank neemt daarna de beslissing en mag daarbij ook zelf gronden aandragen om het akkoord af te wijzen.

Een voorbeeld. Een leverancier heeft tegen het akkoord gestemd omdat hij vindt dat de voorraad van het bedrijf voor een veel te lage prijs is gewaardeerd. Hij stuurt de rechter-commissaris een brief met de taxatie die hij zelf heeft laten maken. De rechtbank kan op de zitting over die taxatie vragen stellen aan de curator en aan de schuldenaar.

In de praktijk

Het opgeven van redenen onder dit artikel is een recht, geen verplichting. Wie bezwaar maakt, onderbouwt dat met stukken die de rechtbank kan toetsen aan de gronden van artikel 153 Fw, zoals een taxatie, financieringsstukken of correspondentie waaruit een bevoordeling blijkt.

De beslissing over de homologatie ligt bij de rechtbank. Zij beoordeelt het akkoord aan de hand van de wettelijke weigeringsgronden.