Artikel 207 Faillissementswet (207 FW)

Artikel 207 Fw stelt één voorwaarde aan een verzoek tot rehabilitatie: het verzoek van de schuldenaar of van zijn erfgenamen is niet ontvankelijk zolang bij het verzoekschrift geen bewijs is gevoegd waaruit blijkt dat alle erkende schuldeisers tot hun eigen tevredenheid zijn voldaan. Ontbreekt dat bewijs, dan komt de rechtbank aan een inhoudelijke beoordeling niet toe en strandt het verzoek meteen.

Om welke schuldeisers het gaat

De eis ziet op de erkende schuldeisers: degenen wier vordering in het faillissement is ingediend en op de verificatievergadering is erkend. Wie zijn vordering nooit heeft ingediend, telt hier dus niet mee, hoe reëel zijn vordering ook was. Bij een faillissement met tientallen erkende schuldeisers moeten zij wel allemaal in beeld komen; de eis geldt voor ieder van hen.

Wat 'ten genoegen van elk hunner' betekent

Het artikel bepaalt dat alle erkende schuldeisers ten genoegen van elk van hen zijn voldaan. Meestal blijkt dat uit een verklaring per schuldeiser dat hij niets meer te vorderen heeft. Ontbreekt dat bewijs voor één erkende schuldeiser, dan is niet aan de eis voldaan.

Hoe je dat aanlevert

De stukken horen bij het verzoekschrift te zitten, niet pas op zitting. Het gaat om schriftelijk bewijs: kwijtingen, verklaringen of andere stukken waaruit per erkende schuldeiser blijkt dat hij is voldaan. De lijst van erkende vorderingen uit het faillissementsdossier is daarbij het vertrekpunt, want die bepaalt wie er allemaal moet verklaren. Wordt het verzoek toch ingediend zonder die onderbouwing, dan komt de rechtbank niet toe aan de vraag of rehabilitatie gerechtvaardigd is.

Een voorbeeld. Een voormalig eigenaar van een fietsenwinkel had in zijn faillissement zes erkende schuldeisers. Na afloop betaalt hij hen in de loop van een aantal jaren af. Vijf van hen sturen hem een verklaring dat zij niets meer van hem te vorderen hebben. De zesde, zijn vroegere bank, geeft die verklaring pas af nadat ook de laatste termijn is ontvangen. Pas dan heeft hij voor elke naam op de lijst een stuk en kan hij het verzoek indienen.

In de praktijk

• Erfgenamen: de eis geldt onverkort, ook wanneer zij het faillissement zelf niet hebben meegemaakt.
• Volledigheid: leg de verklaringen naast de lijst van erkende vorderingen en controleer of voor elke naam op die lijst een stuk aanwezig is.
• Vorm: een ondertekende verklaring van de schuldeiser zelf, met vermelding van het faillissement en de erkende vordering, maakt voor de rechtbank zichtbaar op welke vordering zij betrekking heeft.

Wie niet aan deze eis kan voldoen, komt met een verzoek tot rehabilitatie niet verder. Voor natuurlijke personen bestaat daarnaast de wettelijke schuldsaneringsregeling, die eigen voorwaarden kent, en kan de schuldhulpverlening van de gemeente ondersteuning bieden.