Artikel 213mc Fw: De prudente schatting achter een tussentijdse uitkering

Een tussentijdse uitkering aan polishouders is altijd een gok op de toekomst: niemand weet precies hoeveel de boedel uiteindelijk oplevert. Artikel 213mc Fw zorgt ervoor dat die gok voorzichtig wordt gemaakt. De curator moet in zijn verzoek aannemelijk maken dat het percentage dat schuldeisers nu krijgen, berust op een behoedzame schatting van wat zij zonder tussentijdse uitkeringen na de verificatievergadering zouden hebben gekregen.

Wat de curator moet onderbouwen

Het gaat om een vergelijking. De curator zet naast elkaar wat een schuldeiser nu ontvangt en wat hij vermoedelijk had ontvangen als de boedel gewoon was afgewikkeld en pas na de verificatievergadering was verdeeld. Blijft het uitgekeerde percentage binnen die voorzichtige schatting, dan loopt de boedel geen onaanvaardbaar risico dat er straks te veel is weggegeven.

Dezelfde eis geldt als de curator een lopende uitkering wil wijzigen. Ook dan moet hij laten zien dat het percentage na de wijziging past binnen die prudente inschatting.

Wie beslist

De rechter-commissaris beslist. Zijn toetsing is terughoudend geformuleerd: hij geeft toestemming, tenzij hij oordeelt dat de curator de onderbouwing niet aannemelijk heeft gemaakt. De rechter-commissaris zet dus niet zijn eigen berekening in de plaats van die van de curator, maar kijkt of het verhaal deugt en of de schatting werkelijk voorzichtig is.

Waarom voorzichtigheid voorop staat

Wie te ruim uitkeert, betaalt de ene schuldeiser met geld dat een andere schuldeiser later nodig heeft. Dat is bij een verzekeraar extra gevoelig, omdat schades soms pas jaren later opkomen en het totaal aan vorderingen bij de eerste uitkeringen nog niet vaststaat. Een prudente schatting houdt daarom bewust marge aan.

Een voorbeeld. De curator schat dat polishouders uiteindelijk op zestig procent van hun vordering uitkomen, maar dat de omvang van een aantal schades nog onzeker is. Hij vraagt daarom toestemming voor een lagere tussentijdse uitkering en licht toe hoe hij aan dat percentage komt. De rechter-commissaris beoordeelt of die onderbouwing houdbaar is.

In de praktijk

• Voor polishouders: een tussentijdse uitkering is bewust lager dan het bedrag waarop je uiteindelijk recht kunt hebben; het restant volgt pas bij de verdeling.
• Voor de curator: het verzoek staat of valt met een controleerbare rekensom, niet met een globale schatting.
• Voor andere schuldeisers: de voorzichtigheidsnorm beschermt de boedel; te ruime uitkeringen aan de een gaan ten koste van de ander.

Wat er gebeurt als achteraf blijkt dat iemand toch te veel heeft ontvangen, staat in artikel 213mi Fw.