Artikel 158 Faillissementswet (158 FW)

Artikel 158 Fw stelt een grens. Heeft de vergadering van schuldeisers het akkoord verworpen, of heeft de rechtbank de bekrachtiging geweigerd, dan kan de gefailleerde in hetzelfde faillissement geen nieuw akkoord meer aanbieden. Het faillissement wordt dan verder afgewikkeld tot de boedel is vereffend.

Wanneer het verbod ingaat

De wet noemt twee momenten waarop de deur dichtgaat:

• Verwerping door de schuldeisers. De vereiste meerderheid op de vergadering is niet gehaald en het akkoord is niet alsnog vastgesteld.
• Weigering van de homologatie. De rechtbank heeft de bekrachtiging geweigerd, bijvoorbeeld op een van de gronden van artikel 153 Fw.

Zolang de beslissing nog niet vaststaat, is de zaak niet verloren. Tegen de weigering van de homologatie staat hoger beroep open volgens artikel 154 Fw, en daarna eventueel cassatie. Slaagt dat beroep, dan komt het akkoord er alsnog; het verbod van artikel 158 Fw gaat pas spelen als het echt bij een verwerping of weigering blijft.

Wat er daarna gebeurt

Zonder akkoord loopt het faillissement zijn gewone gang: de curator maakt de bezittingen te gelde, stelt een uitdelingslijst op en verdeelt de opbrengst volgens de rangorde die de wet kent. Voor een onderneming in de vorm van een rechtspersoon betekent dat doorgaans het einde; voor een natuurlijke persoon blijven schulden die onbetaald blijven in beginsel bestaan.

Een voorbeeld. Een winkelier biedt zijn schuldeisers een percentage van hun vordering aan. De vergadering verwerpt het voorstel omdat de grootste schuldeiser tegenstemt. Enkele weken later heeft de winkelier een familielid gevonden dat meer geld wil inleggen. Toch kan hij dat betere voorstel in dit faillissement niet meer als akkoord aanbieden.

In de praktijk

Voor de schuldeisers betekent een verwerping of weigering dat hun uitkering wordt bepaald door de opbrengst van de vereffening en de rangorde, en niet meer door een aanbod van de schuldenaar.

Voor een natuurlijke persoon die zijn schulden niet kan dragen, is het einde van het akkoord niet per se het einde van alle mogelijkheden: de wettelijke schuldsaneringsregeling kent een eigen route naar een schone lei. Wie er niet uitkomt, kan bij de gemeente terecht voor schuldhulpverlening.