Artikel 145 Faillissementswet (145 FW)

Voor het aannemen van een akkoord gelden twee eisen tegelijk. Er moet een gewone meerderheid zijn van de op de vergadering verschenen concurrente schuldeisers van wie de vordering is erkend of voorwaardelijk is toegelaten. En die voorstemmers moeten samen ten minste de helft vertegenwoordigen van het bedrag van alle erkende en voorwaardelijk toegelaten vorderingen die niet door voorrang zijn gedekt.

Twee eisen, allebei nodig

• Naar aantal. Meer dan de helft van de verschenen stemgerechtigde schuldeisers stemt voor.
• Naar bedrag. Die voorstemmers vertegenwoordigen ten minste de helft van het totale bedrag aan gewone vorderingen dat meetelt.

Wordt maar aan één van beide voldaan, dan is het akkoord in beginsel niet aangenomen. Zo kan een grote schuldeiser het niet in zijn eentje doordrukken, en kan een grote groep kleine schuldeisers het niet aannemen tegen de zin van wie het meeste geld te vorderen heeft. Op die dubbele eis bestaat één uitzondering: stemde drie vierde van de verschenen stemgerechtigde schuldeisers voor, en is het akkoord gesneuveld doordat een of meer anderen tegenstemden terwijl zij daar in redelijkheid niet toe hadden kunnen komen, mede gezien wat een vereffening hun naar verwachting zou opleveren, dan mag de rechter-commissaris op verzoek van de schuldenaar of de curator het akkoord alsnog vaststellen alsof het was aangenomen (artikel 146 Fw).

Wie meetelt

Alleen de concurrente schuldeisers tellen mee, dus de gewone schuldeisers zonder voorrang. Hun vordering moet erkend zijn of voorwaardelijk toegelaten. Een voorwaardelijk toegelaten vordering telt mee voor het bedrag waarvoor zij is toegelaten. Voor de meerderheid naar aantal gaat de wet uit van de schuldeisers die op de vergadering zijn verschenen; wie wegblijft, speelt bij die telling geen rol. De vraag wie er aanwezig is, bepaalt dus mee hoeveel voorstemmers er nodig zijn.

Wat het bedrag betekent

Voor de tweede eis wordt gekeken naar het bedrag van alle vorderingen die niet door voorrang zijn gedekt en die erkend of voorwaardelijk toegelaten zijn. Dat is dus de hele gewone schuldenlast, niet alleen die van de aanwezigen. Blijven veel schuldeisers thuis, dan wordt die helft juist lastiger te halen.

Neem een concreet geval: er zijn veertig gewone schuldeisers met samen een miljoen euro aan vorderingen. Op de vergadering verschijnen er vijftien. Twaalf van hen stemmen voor, en zij vertegenwoordigen zeshonderdduizend euro. Aan beide eisen is voldaan: een meerderheid van de aanwezigen én meer dan de helft van het totale bedrag. Het akkoord is aangenomen.

In de praktijk

Voor de ondernemer die een akkoord aanbiedt, betekent dit dat hij niet alleen de grootste schuldeisers moet overtuigen, maar ook moet zorgen dat de voorstemmers samen genoeg van het totale bedrag vertegenwoordigen. Omdat die helft wordt berekend over alle gewone vorderingen, kan een lage opkomst het halen van de bedragseis bemoeilijken.

Voor de schuldeiser telt dat zijn stem twee keer meeweegt: als hoofd en als bedrag. Vindt u het voorstel te laag, dan kunt u uw bezwaar alleen in de stemming laten meetellen door te verschijnen.

Wordt het akkoord aangenomen, dan is de zaak nog niet rond: daarna volgt de behandeling van de homologatie door de rechtbank, die het akkoord op eigen gronden kan weigeren.