Artikel 126 Faillissementswet (126 FW)

Verzet van de gefailleerde tegen toelating van een vordering

Ook de gefailleerde is bevoegd, onder summiere opgaaf zijner gronden, tegen de toelating ener vordering, hetzij voor het geheel, hetzij voor een gedeelte, of tegen de erkenning van de beweerde voorrang, zich te verzetten. In dit geval geschiedt in het proces-verbaal aantekening van de betwisting en van haar gronden, zonder verwijzing van partijen naar de rechtbank, en zonder dat daardoor de erkenning der vordering in het faillissement wordt verhinderd.
Betwisting, waarvoor geen gronden worden opgegeven, of welke niet de gehele vordering omvat en toch niet uitdrukkelijk aanwijst, welk deel wordt erkend, en welk betwist, wordt niet als betwisting aangemerkt.

Toelichting

Ook de failliet zelf mag op de verificatievergadering bezwaar maken tegen een vordering: tegen het hele bedrag, tegen een deel ervan, of tegen de voorrang waarop een schuldeiser zich beroept. Hij moet daarbij wel kort aangeven waarom. Zijn betwisting wordt met de gronden in het proces-verbaal aangetekend, maar zij verhindert niet dat de vordering in het faillissement wordt erkend en leidt niet tot een verwijzing naar de rechtbank.

Waarom hij dit recht heeft

De gefailleerde heeft het beheer over zijn vermogen verloren, maar hij houdt belang bij de omvang van zijn schulden. Wat in het faillissement onbetaald blijft, kan hem daarna nog achtervolgen. Zijn bezwaar heeft dus zin, ook al bepaalt hij niet wat er in het faillissement gebeurt.

Na het faillissement

Een bezwaar van de curator of van een medeschuldeiser heeft andere gevolgen: daarover wordt, als een schikking uitblijft, in een renvooiprocedure beslist. Een erkende vordering levert op grond van artikel 196 Fw in beginsel een titel op waarmee op de schuldenaar kan worden verhaald, maar niet voor zover de gefailleerde die vordering heeft betwist (artikel 197 Fw).

De eisen aan het bezwaar

Het tweede lid stelt twee voorwaarden. Een betwisting zonder opgave van gronden telt niet mee. En wie maar een deel van de vordering bestrijdt, moet uitdrukkelijk zeggen welk deel hij erkent en welk deel hij betwist; doet hij dat niet, dan geldt zijn bezwaar niet als betwisting. Een algemene opmerking dat een rekening te hoog is, zonder gronden en zonder aanduiding van het betwiste bedrag, wordt dus niet als betwisting aangemerkt.

Neem een concreet geval: een ondernemer ziet op de lijst een vordering staan van een adviseur die naar zijn overtuiging maar de helft van het afgesproken werk heeft gedaan. Hij verklaart op de vergadering dat hij de helft erkent en de andere helft betwist, omdat een deel van de opdracht nooit is uitgevoerd. Dat wordt zo aangetekend. De curator erkent de vordering wel volledig, maar de aantekening blijft staan.

In de praktijk

De verificatie legt de schuldenlast in het faillissement vast.

Voor de schuldeiser betekent dit artikel dat een bezwaar van de failliet zijn erkenning niet in de weg staat.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

Welke beslissingen van de r-c zijn 'beschikkingen'?

Hoge Raad · 2014-11-28 · ECLI:NL:HR:2014:3464

Op de verificatievergadering — de zitting waarop de vorderingen van schuldeisers worden vastgesteld — besliste de rechter-commissaris dat vorderingen werden toegelaten die niet door de schuldeisers zelf waren ingediend. De Hoge Raad oordeelde dat niet alleen beslissingen over het horen van getuigen, maar alle beslissingen die de rechter-commissaris in de uitoefening van zijn taak neemt voor de toepassing van dit artikel beschikkingen zijn. Uitzondering zijn een door de wet voorgeschreven beslissing en een ordemaatregel, zoals een maatregel voor het geregelde verloop van de vergadering. Tegen het beslissen van geschilpunten op de verificatievergadering staat dus beroep op de rechtbank open.
Wat beschermt de betwisting door de gefailleerde?

Hoge Raad · 2023-07-07 · ECLI:NL:HR:2023:1067

Een schuldeiser vorderde van de echtgenote van de gefailleerde dat zij zou gehengen en gedogen dat hij zijn vordering op haar man verhaalt op de huwelijksgoederengemeenschap. De Hoge Raad overwoog dat het faillissement op grond van art. 63 lid 1 Fw mede de goederen van die gemeenschap omvat, zodat ook de vordering tegen de echtgenote moet worden aangemerkt als een rechtsvordering die voldoening van een verbintenis uit de boedel ten doel heeft in de zin van art. 29 Fw. Het hof had daarom moeten vaststellen dat het geding ook in dat opzicht van rechtswege was geschorst.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

Wettekst