Artikel 79 Faillissementswet (79 FW)

Advies vragen is niet hetzelfde als gehoorzamen. Dit artikel maakt duidelijk dat de curator zijn eigen beslissing neemt, ook als de schuldeiserscommissie er anders over denkt. Wijkt hij af, dan moet hij dat wel meteen laten weten, en krijgt de commissie de kans om de rechter-commissaris ernaar te laten kijken voordat de beslissing wordt uitgevoerd.

De curator beslist zelf

De curator beheert en vereffent de boedel en draagt daarvoor de verantwoordelijkheid. De eerste zin van het artikel zegt het zonder omhaal: hij is niet gebonden aan het advies van de commissie. Het advies is een factor bij zijn beslissing, maar geen opdracht.

De meldplicht

Besluit de curator het advies niet te volgen, dan stelt hij de commissie daarvan onmiddellijk op de hoogte. Dat woord telt: hij mag de mededeling niet opsparen tot de handeling al is verricht, want dan zou het vervolg van dit artikel zinloos zijn.

De gang naar de rechter-commissaris

De commissie kan vervolgens de beslissing van de rechter-commissaris inroepen. Verklaart zij dat ook te zullen doen, dan is de curator verplicht de uitvoering van zijn voornemen drie dagen op te schorten. In dat korte venster kan de rechter-commissaris knopen doorhakken.

• Drie dagen — de opschorting begint pas als de commissie verklaart dat zij naar de rechter-commissaris stapt.
• Alleen de strijdige handeling — de rest van het beheer loopt door; de curator legt niet het hele faillissement stil.
• De rechter-commissaris beslist — hij houdt toezicht en kan de curator een aanwijzing geven of het voornemen laten doorgaan.

Een voorbeeld. Een curator wil de bedrijfsvoorraad in één koop verkopen aan de enige bieder. De commissie adviseert te wachten op een tweede taxatie en de markt breder te benaderen. De curator ziet dat anders en meldt dat direct. De commissie verklaart de rechter-commissaris in te schakelen; de verkoop blijft drie dagen liggen terwijl die zich erover buigt.

In de praktijk

Voor commissieleden telt de tijd. De opschortingsplicht van de curator ontstaat pas door de verklaring van de commissie dat zij de beslissing van de rechter-commissaris inroept. Zolang die verklaring er niet is, geldt de wachttijd van drie dagen niet, en een korte onderbouwing van de bezwaren helpt de rechter-commissaris om binnen die termijn te beslissen.

Voor de gewone schuldeiser die niet in de commissie zit, is deze route niet toegankelijk. Wel staat voor hem de weg van artikel 69 Fw open: hij kan zich met een verzoek tot de rechter-commissaris wenden en zo een handeling van de curator ter toetsing voorleggen, met het verzoek de curator een bepaalde handeling te bevelen of te verbieden.