Artikel 7:545a BW: Aansprakelijkheid als een betaalinitiatiedienstverlener de betaling start

Steeds vaker wordt een betaling niet in de omgeving van de eigen bank gestart, maar via een tussenpartij die de opdracht namens de betaler bij de bank aanlevert. Gaat er dan iets mis, dan wil de klant niet tussen twee partijen heen en weer worden gestuurd. Dit artikel voorkomt dat: de bank die de rekening aanhoudt betaalt terug en herstelt de rekening, ook als de fout niet bij haar ligt.

Eén adres voor de klant

Wordt een betaalopdracht door de betaler via een betaalinitiatiedienstverlener gestart en wordt de betaling niet of gebrekkig uitgevoerd, dan betaalt de rekeninghoudende betaaldienstverlener het bedrag terug en brengt hij de gedebiteerde rekening in de toestand waarin die zonder de fout zou hebben verkeerd. Dat geldt onverminderd de meldtermijn van artikel 7:526 BW en de regeling over een onjuist opgegeven nummer in artikel 7:542 BW. De klant hoeft dus niet eerst uit te zoeken wie van de twee partijen steken heeft laten vallen.

De bewijslast ligt bij de tussenpartij

De betaalinitiatiedienstverlener moet bewijzen dat de opdracht door de bank van de betaler is ontvangen op het moment dat artikel 7:532 BW aanwijst, en dat de betaling binnen zijn eigen bevoegdheid correct is geauthenticeerd en geregistreerd en niet is beïnvloed door een technische storing of ander falen dat met de mislukte, gebrekkige of te late uitvoering te maken heeft. Slaagt hij daarin niet, dan draagt hij de gevolgen. Ook dit is een bewuste keuze van de wetgever: de partij die het beste zicht heeft op haar eigen systemen, moet daarover verantwoording afleggen.

De onderlinge afwikkeling

Is de betaalinitiatiedienstverlener aansprakelijk voor het niet, gebrekkig of te laat uitvoeren van de betaling, dan vergoedt hij de bank op diens verzoek onmiddellijk wat die heeft geleden of aan de klant heeft terugbetaald. Dat is dezelfde systematiek als bij niet-toegestane betalingen in artikel 7:528 BW: eerst de klant helpen, daarna onderling verrekenen. Voor bredere gevallen van doorschuiven binnen de keten geeft artikel 7:547 BW een algemeen regresrecht.

Een voorbeeld

Iemand rekent een bestelling af via een betaalknop van een tussenpartij. Het geld gaat van zijn rekening, maar de webshop meldt dat er niets is binnengekomen. Hij klopt aan bij zijn eigen bank. Die moet het bedrag terugzetten en de rekening herstellen. Vervolgens is het aan de tussenpartij om aan te tonen dat aan haar kant alles goed is gegaan; lukt dat niet, dan draait zij op voor wat de bank heeft terugbetaald.

In de praktijk

• Ga naar je eigen bank. Ook bij een betaling via een tussenpartij is dat het eerste adres.
• De klant bewijst niets. Het bewijs over de techniek ligt bij de tussenpartij.
• Meld snel. De meldtermijn blijft ook hier de voorwaarde om aanspraak te houden.