Boek 7 Artikel 69 (7:69 BW)

Kredietportefeuilles worden verkocht, en de consument heeft daar geen zeggenschap over. Dit artikel zorgt dat hij er ook niet slechter van wordt. Draagt de kredietgever zijn rechten of de hele overeenkomst over aan een derde, dan kan de consument tegenover die nieuwe partij precies dezelfde verweermiddelen inroepen als tegen de oorspronkelijke kredietgever, inclusief de bevoegdheid tot verrekening. En hij moet in beginsel over de overdracht worden geïnformeerd.

Wat verweermiddelen zijn

Verweermiddelen zijn alle argumenten waarmee de consument de vordering geheel of deels kan afweren. Denk aan de stelling dat de overeenkomst is vernietigd omdat de voorgeschreven informatie ontbrak, dat er te veel rente in rekening is gebracht, dat een gelieerde koop is ontbonden zoals artikel 7:67 BW regelt, of dat er al is betaald. Ook de bevoegdheid tot verrekening hoort erbij: heeft hij zelf nog iets van de oorspronkelijke kredietgever te vorderen, dan kan hij dat tegen de vordering wegstrepen.

Waarom dit nodig is

Bij een gewone overdracht van een vordering kan discussie ontstaan over de vraag welke verweren de schuldenaar tegen de nieuwe schuldeiser kan gebruiken, zeker als er contractueel iets anders is geregeld. Deze bepaling snijdt dat af. Wie het krediet koopt, koopt het inclusief alle rammelende kanten die eraan zitten. Dat prikkelt kopers om te controleren of een portefeuille aan de wettelijke eisen voldoet, en het voorkomt dat de consument zijn bescherming verliest doordat er van eigenaar wordt gewisseld.

De informatieplicht en de uitzondering

De consument wordt over de overdracht geïnformeerd. Daarop bestaat één uitzondering: blijft de oorspronkelijke kredietgever, in overleg met de verkrijger, het krediet tegenover de consument beheren, dan hoeft hij niets te horen. Dat is logisch, want in dat geval verandert er voor hem in de praktijk niets: hij blijft aan hetzelfde loket betalen en met dezelfde partij communiceren. Zodra hij wél met een nieuw adres of een nieuwe incassopartij te maken krijgt, moet hij bericht krijgen.

Iemand met een doorlopend krediet krijgt plotseling een brief van een onbekend bedrijf dat aanspraak maakt op de maandtermijnen. Hij mag verlangen dat wordt aangetoond dat de vordering is overgedragen, en hij kan tegen die partij dezelfde bezwaren aanvoeren als tegen zijn oorspronkelijke bank. Was de rente indertijd hoger dan mocht, dan blijft dat verweer overeind.

In de praktijk

Voor de consument is het advies bij een overdracht: betaal niet zomaar door aan een nieuwe partij zonder duidelijkheid, en verzamel de stukken van het oorspronkelijke contract. Zijn positie is namelijk niet verslechterd, maar hij moet die wel kunnen onderbouwen.

Voor de verkrijger betekent het artikel dat hij niet alleen naar het openstaande saldo moet kijken. Gebreken in de informatievoorziening bij het aangaan, een onterecht berekende vergoeding of een lopend geschil over een gefinancierd product komen mee met de vordering. Hoever zijn positie verder reikt, hangt af van wat er precies is overgedragen. Gaan alleen de rechten uit de kredietovereenkomst over, dan regelt dit artikel niet meer dan de verweermiddelen van de consument, zijn bevoegdheid tot verrekening en de informatie over de overdracht; de verplichtingen van de kredietgever blijven dan bij de oorspronkelijke partij. Wordt de overeenkomst zelf overgenomen, dan komt de verkrijger in de positie van kredietgever te staan en rusten de daarbij horende verplichtingen ook op hem.