De rechter is bevoegd een vordering tot doorbetaling van loon die gegrond is op de vernietigbaarheid van de opzegging van de arbeidsovereenkomst te matigen, indien toewijzing in de gegeven omstandigheden tot onaanvaardbare gevolgen zou leiden, doch op niet minder dan het in geld vastgestelde loon voor de duur van de opzegtermijn ingevolge artikel 672 noch op minder dan het in geld vastgestelde loon voor drie maanden.
Boek 7 Artikel 680a (7:680a BW)
Matiging van een loonvordering na een vernietigde opzegging
Wettekst
Bron: wetten.overheid.nl — Burgerlijk Wetboek Boek 7, geactualiseerd op 22 juli 2026.
Toelichting
Als een opzegging wordt vernietigd, heeft die nooit bestaan: de arbeidsovereenkomst is doorgelopen en de werkgever moet het loon over de tussenliggende periode alsnog betalen. Loopt zo'n procedure lang, dan kan die vordering hoog oplopen. Dit artikel geeft de rechter de bevoegdheid het bedrag te verlagen als volledige toewijzing tot onaanvaardbare gevolgen zou leiden, met een harde bodem waar hij niet onder mag.
Voor wie geldt dit
Het gaat om de werknemer die met succes de vernietigbaarheid van de opzegging inroept en op die grond loon vordert. Daarbij valt te denken aan de opzegging die de kantonrechter op grond van artikel 7:681 BW vernietigt, bijvoorbeeld omdat de vereiste toestemming ontbrak of een opzegverbod is genegeerd. De bepaling raakt alleen de loonvordering die op die vernietiging is gebaseerd; een gewone achterstand in loon over gewerkte tijd valt er niet onder.
De voorwaarde: onaanvaardbare gevolgen
Matigen mag niet omdat de rechter het bedrag hoog vindt. De maatstaf is streng: toewijzing van het hele bedrag moet in de gegeven omstandigheden tot onaanvaardbare gevolgen leiden. Dat is een zware drempel, die pas wordt gehaald als het resultaat niet meer te rechtvaardigen is. Meewegen kan onder meer of de werknemer in die tijd elders inkomsten had of zich voldoende heeft ingespannen om ander werk te vinden, en wat de betaling voor het voortbestaan van de onderneming betekent. De duur van de procedure is op zichzelf geen grond tot matiging, ook niet voor zover die duur aan de werknemer valt toe te rekenen; alleen als vaststaat dat hij de procedure doelbewust heeft gerekt en daarin is geslaagd, kan dat anders liggen.
De ondergrens
Het artikel noemt twee bodems waar de rechter niet doorheen mag. De eerste is het in geld vastgestelde loon over de opzegtermijn die volgens artikel 7:672 BW zou hebben gegolden. De tweede is het in geld vastgestelde loon over drie maanden. Beide gelden tegelijk, dus in de praktijk komt de werknemer nooit lager uit dan het hoogste van die twee bedragen. Bij een lang dienstverband met een lange opzegtermijn is dat de eerste bodem; bij een kort dienstverband de tweede.
Een voorbeeld. Een werkneemster wordt opgezegd tijdens een opzegverbod. De procedure duurt bij elkaar veertien maanden, deels doordat de zaak is aangehouden. De rechter vernietigt de opzegging en oordeelt dat veertien maanden loon in dit geval onaanvaardbaar uitpakt, mede omdat zij een groot deel van die tijd elders werkte. Hij matigt tot een lager bedrag, maar niet onder het loon over haar opzegtermijn en niet onder drie maanden loon.
In de praktijk
- Voor de werknemer: een gewone doorlooptijd is op zichzelf geen reden tot matiging, ook niet voor zover die aan hem valt toe te rekenen; alleen bewust rekken van de procedure kan hem worden tegengeworpen.
- Voor de werkgever: matiging is geen recht waar je op kunt rekenen; wie de opzegging niet goed regelt, betaalt in beginsel het volle bedrag.
- Voor beiden: het gaat alleen over het loon, niet over andere vorderingen zoals een billijke vergoeding.
Dit artikel wordt vaak in één adem genoemd met de vraag of de werknemer zich beschikbaar heeft gehouden voor het werk. Wie duidelijk laat weten dat hij wil terugkomen en zich aan afspraken houdt, staat bij de beoordeling van een matigingsverzoek sterker dan wie na de opzegging niets meer van zich laat horen.
Relevante jurisprudentie
Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.
-
Wanneer mag de rechter een loonvordering matigen?
Na een geschil over het einde van een dienstverband vorderde de werkneemster doorbetaling van loon; de werkgever vroeg matiging. De Hoge Raad oordeelde dat de rechter op grond van dit artikel alleen bevoegd is een loonvordering te matigen als die vordering is gegrond op de vernietigbaarheid van de opzegging. Is de opzegging rechtsgeldig en berust de loonvordering op een andere grondslag, dan bestaat die matigingsbevoegdheid niet.
-
Hoe terughoudend moet de rechter met matiging omgaan?
Een werkneemster vorderde na een vernietigbaar ontslag op staande voet doorbetaling van loon; het hof matigde die vordering fors. De Hoge Raad vernietigde dat arrest: de rechter mag een loonvordering die op de vernietigbaarheid van de opzegging is gegrond alleen matigen als toewijzing in de gegeven omstandigheden tot onaanvaardbare gevolgen zou leiden, en hij moet daarbij terughoudendheid betrachten en alle bijzonderheden van het geval meewegen. Het hof had wel gewezen op de wanverhouding tussen de periode waarover loon verschuldigd was en de tijd die feitelijk was gewerkt, maar niet duidelijk gemaakt waarom volledige toewijzing tot onaanvaardbare gevolgen zou leiden, mede omdat de werkgever pas na twintig maanden om ontbinding had verzocht.
Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.