Boek 7 Artikel 462 (7:462 BW)

Wie in een ziekenhuis wordt behandeld, weet vaak niet met wie hij nu eigenlijk een overeenkomst heeft: met de instelling, met de specialist, of met beide. Artikel 7:462 BW haalt dat probleem weg. Vinden verrichtingen ter uitvoering van een behandelingsovereenkomst plaats in een ziekenhuis dat zelf geen partij bij die overeenkomst is, dan is het ziekenhuis toch mede aansprakelijk voor een tekortkoming, alsof het wél partij was.

Waarom deze regel bestaat

Achter één behandeling staat in een ziekenhuis vaak een heel team, en niet iedereen daarin heeft dezelfde band met de instelling: de een is in loondienst, de ander werkt er als zelfstandig medisch specialist. Voor de patiënt is dat verschil meestal onzichtbaar. Zonder deze bepaling zou de vraag wie hij kan aanspreken afhangen van de juridische constructie waarin zijn behandelaar werkt. Artikel 7:462 BW maakt die zoektocht overbodig: de instelling waar de verrichtingen plaatsvonden, staat in elk geval voor een tekortkoming in. Hoe het ziekenhuis en de betrokken behandelaars de schade daarna onderling verdelen, is een kwestie tussen hen.

Wat mede aansprakelijk betekent

Het woordje mede geeft aan dat de aansprakelijkheid van het ziekenhuis naast die van de hulpverlener komt en die niet vervangt. De patiënt kan dus de behandelaar aanspreken, het ziekenhuis, of beide; zijn schade krijgt hij uiteraard maar één keer vergoed. De gelijkstelling met een contractspartij is beperkt tot de aansprakelijkheid voor een tekortkoming bij de verrichtingen die in het ziekenhuis plaatsvinden. Of er een tekortkoming is, wordt beoordeeld aan de hand van de zorg van een goed hulpverlener uit artikel 7:453 BW.

Welke instellingen eronder vallen

De wet vat het begrip ziekenhuis ruim op. Het gaat om ziekenhuizen, verpleeginrichtingen en gehandicapteninrichtingen, of een afdeling daarvan, waar zorg of een andere dienst wordt verleend waarop aanspraak bestaat op grond van de Wet langdurige zorg of van een zorgverzekering in de zin van de Zorgverzekeringswet. Ook een abortuskliniek in de zin van de Wet afbreking zwangerschap valt eronder.

Wat de patiënt hieraan heeft

Praktisch betekent dit dat een aansprakelijkstelling kan worden gericht aan de instelling waar de behandeling plaatsvond. Die heeft doorgaans een verzekering en een vaste procedure voor de afhandeling van claims. De patiënt hoeft niet te bewijzen wie in de keten precies de fout maakte; hij moet wel aannemelijk maken dát er een tekortkoming was en dat daardoor schade is ontstaan. Het dossier is daarbij het belangrijkste stuk; artikel 7:456 BW geeft daar toegang toe.

Een voorbeeld. Iemand wordt geopereerd door een specialist die niet in dienst is van het ziekenhuis maar er wel werkt. Na de ingreep gaat er iets mis in de nazorg op de afdeling, en het is onduidelijk of dat aan de specialist of aan het afdelingspersoneel ligt. De patiënt kan het ziekenhuis aanspreken; dat kan zich er niet op beroepen dat het geen partij was bij de overeenkomst met de specialist.

In de praktijk

Stel een aansprakelijkstelling schriftelijk op, beschrijf wat er is gebeurd en vraag tegelijk het dossier op. Instellingen kennen een klachtenregeling en een geschilleninstantie; die weg kan naast of vóór een claim worden bewandeld. En bedenk dat deze bepaling samenwerkt met artikel 7:463 BW: het ziekenhuis kan zijn aansprakelijkheid niet met kleine lettertjes wegnemen.