Boek 7 Artikel 521a (7:521a BW)

Elektronisch geld is opgeslagen waarde: een saldo op een kaart, een chip of in een app, dat is uitgegeven door een elektronischgeldinstelling en waarmee bij anderen kan worden betaald. Dit artikel geeft de houder daarvan één stevig recht: hij kan zijn geld terugvragen tegen de nominale waarde. Wat erop staat, krijgt hij terug — niet minder, en niet pas na aftrek van een boete die niets met werkelijke kosten te maken heeft.

Het recht op terugbetaling

De instelling betaalt op verzoek van de houder de nominale waarde van het elektronisch geld terug. Vraagt de houder daarom vóór het einde van de overeenkomst, dan mag hij kiezen: hij kan alles terugvragen of maar een deel. Vraagt hij erom op de dag waarop de overeenkomst eindigt of binnen een jaar daarna, dan krijgt hij de volledige waarde van het uitgegeven elektronisch geld terug. Doet de instelling naast het uitgeven van elektronisch geld ook andere dingen en was vooraf niet duidelijk welk deel van de ingelegde middelen als elektronisch geld zou worden gebruikt, dan betaalt zij terug wat de houder vraagt.

De voorwaarden moeten vooraf duidelijk zijn

De terugbetalingsvoorwaarden moeten duidelijk en opvallend in de overeenkomst staan, en de houder moet ze kennen voordat hij aan een overeenkomst of aanbod gebonden raakt. Voorwaarden die pas achteraf opduiken of ergens diep in een reglement staan, voldoen niet aan wat dit artikel verlangt. Dat is geen formaliteit: alleen wie vooraf weet wat teruggeven kost, kan kiezen tussen kaarten van verschillende aanbieders.

Wanneer een vergoeding mag

Voor terugbetaling mag alleen een vergoeding worden gevraagd als dat vooraf in de overeenkomst is vermeld, én alleen in drie gevallen: als de houder terugbetaling vraagt vóór de dag waarop de overeenkomst eindigt, als de overeenkomst een einddatum kent en de houder al eerder opzegt, of als hij pas meer dan een jaar na het einde van de overeenkomst om zijn geld vraagt. In alle andere gevallen is terugbetaling gratis. En ook waar een vergoeding mag, moet zij in redelijke verhouding staan tot de kosten die de instelling feitelijk heeft gemaakt.

Zakelijke houders

Voor iemand die elektronisch geld aanneemt en geen consument is, geldt dat zijn terugbetalingsrechten worden bepaald door wat hij met de instelling heeft afgesproken. De regels over de gevallen waarin een vergoeding mag, over gedeeltelijke terugbetaling en over terugbetaling rond het einde van de overeenkomst blijven daarbij wel gelden. De consument staat hier dus sterker dan de zakelijke partij, precies zoals bij veel bepalingen in dit boek.

Een voorbeeld

Iemand heeft een opwaardeerbare betaalkaart met een saldo dat hij niet meer gebruikt. Hij zegt de overeenkomst op en vraagt binnen een paar weken zijn geld terug. Kent de overeenkomst geen afgesproken einddatum, dan heeft hij recht op het volledige restsaldo en mag daarvoor geen vergoeding worden gerekend: een verzoek op de dag van beëindiging of binnen een jaar daarna valt dan buiten de gevallen waarin een vergoeding is toegestaan. Loopt de overeenkomst wel tot een afgesproken einddatum en beëindigt hij haar eerder, dan mag de instelling wel iets rekenen, net als wanneer hij pas meer dan een jaar na het einde van de overeenkomst om zijn geld vraagt — telkens alleen als zij dat vooraf had vermeld en het bedrag aansluit bij haar werkelijke kosten.