← Terug 7:265 · Dwingend recht bij de huurprijsbepalingen voor woonruimte Verder 7:267 · Medehuurderschap van een samenwonende huisgenoot →

Boek 7 Artikel 266 (7:266 BW)

Medehuurderschap van de echtgenoot of geregistreerde partner

Wettekst

  1. De echtgenoot of geregistreerde partner van een huurder is van rechtswege medehuurder, zolang de woonruimte de echtgenoot of geregistreerde partner tot hoofdverblijf strekt, ongeacht of de huurovereenkomst voor dan wel na het aangaan van het huwelijk of van het geregistreerde partnerschap is gesloten.
  2. Voor de verplichtingen uit de huurovereenkomst, behalve voor zover deze reeds opeisbaar waren voordat de echtgenoot of geregistreerde partner medehuurder werd, zijn de huurder en de medehuurder jegens de verhuurder hoofdelijk aansprakelijk.
  3. Indien de huurovereenkomst ten aanzien van de huurder eindigt, wordt de medehuurder huurder.
  4. Indien de in lid 1 bedoelde echtgenoot of geregistreerde partner hetzij ingevolge een beschikking als bedoeld in artikel 826, lid 1 onder a, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, hetzij ingevolge onderlinge overeenstemming in verband met een verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed, dan wel ingevolge beëindiging van geregistreerd partnerschap niet het gebruik heeft van de echtelijke woning, brengt dit voor de toepassing van dit artikel geen verandering in het hoofdverblijf.
  5. In geval van echtscheiding of scheiding van tafel en bed of beëindiging van geregistreerd partnerschap kan de rechter op verzoek van een echtgenoot of geregistreerde partner bepalen wie van de echtgenoten of geregistreerde partners huurder van de woonruimte zal zijn. De rechter bepaalt tevens de dag van ingang van de huur met deze echtgenoot of partner. Op dezelfde dag eindigt de huur met de andere echtgenoot of partner.

Toelichting

Wie trouwt of een geregistreerd partnerschap aangaat met een huurder, wordt van rechtswege medehuurder van de woning waarin hij zijn hoofdverblijf heeft. Daarvoor is geen toestemming van de verhuurder nodig en geen aanpassing van het contract. Het maakt ook niet uit of de huurovereenkomst vóór of na het huwelijk of het partnerschap is gesloten. Artikel 7:266 BW regelt daarnaast wat dat betekent voor de aansprakelijkheid en wat er gebeurt bij vertrek of scheiding.

De voorwaarde: hoofdverblijf

Het medehuurderschap duurt zolang de woonruimte de echtgenoot of geregistreerde partner tot hoofdverblijf strekt. Woont hij er niet werkelijk, dan ontstaat het niet en houdt het op. Voor samenwoners zonder huwelijk of geregistreerd partnerschap geldt deze regeling niet; zij zijn aangewezen op de aparte regeling voor huisgenoten met een duurzame gemeenschappelijke huishouding.

Hoofdelijke aansprakelijkheid

Huurder en medehuurder zijn tegenover de verhuurder hoofdelijk aansprakelijk voor de verplichtingen uit de huurovereenkomst. De verhuurder kan dus ieder van hen voor het geheel aanspreken, bijvoorbeeld voor een huurachterstand. Er is één begrenzing: de medehuurder is niet aansprakelijk voor verplichtingen die al opeisbaar waren voordat hij medehuurder werd. Wie intrekt bij een partner met een oude achterstand, erft die achterstand dus niet. Voor alles wat vanaf het begin van het medehuurderschap opeisbaar wordt, zoals de lopende huurtermijnen en een vergoeding voor schade aan de woning, kan de verhuurder zich wel tot ieder van beiden wenden.

Als de huur ten aanzien van de huurder eindigt

Eindigt de huurovereenkomst ten aanzien van de huurder, dan wordt de medehuurder huurder. De partner die in de woning blijft, zet de huur dan op eigen naam voort, met dezelfde rechten en dezelfde prijs. Overlijdt de huurder, dan eindigt de huur niet door zijn dood; voor wie na een overlijden in de woning achterblijft kent deze onderafdeling een eigen regeling in artikel 7:268 BW.

Bij scheiding

Tijdens een echtscheidingsprocedure kan het gebeuren dat een van beiden het gebruik van de woning tijdelijk niet heeft, op grond van een voorlopige voorziening van de rechter zoals het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering die kent, op grond van onderlinge afspraken in verband met het verzoek tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed, of bij beëindiging van een geregistreerd partnerschap. Voor de toepassing van dit artikel verandert dat niets aan het hoofdverblijf; het medehuurderschap blijft dus bestaan. Bij echtscheiding, scheiding van tafel en bed of beëindiging van het partnerschap kan de rechter op verzoek van een van beiden bepalen wie van hen huurder wordt. Hij bepaalt daarbij de dag waarop de huur met die persoon ingaat; op diezelfde dag eindigt de huur met de ander.

In de praktijk

Meld aan de verhuurder dat u bent getrouwd of een geregistreerd partnerschap bent aangegaan en dat u in de woning uw hoofdverblijf hebt; dat voorkomt discussie achteraf, ook al ontstaat het medehuurderschap zonder zijn medewerking. Gaat u uit elkaar, regel dan uitdrukkelijk wie de huur voortzet en laat dat zo nodig door de rechter vaststellen. Bewaar de stukken uit een eventuele procedure over het gebruik van de woning, omdat die bepalen of het vierde lid van toepassing is.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Werkt de toewijzing ook tegen de verhuurder?

    Hoge Raad · 2000-02-11 · ECLI:NL:HR:2000:AA4772

    Bij echtscheiding wees de rechter het huurrecht van de woning toe aan een van beide echtgenoten. De Hoge Raad oordeelde dat die toewijzing het huurderschap van de andere echtgenoot van rechtswege doet eindigen en werking heeft tegenover de verhuurder, ook al was die geen partij in de procedure. Die werking hangt niet af van een mededeling aan de verhuurder: met het stelsel van de wet strookt niet dat de uitspraak pas na zo'n mededeling zou gelden. De verhuurder heeft er wel belang bij te weten dat dit is beslist, zodat hij zo nodig maatregelen kan nemen.

  2. Moet de vertrekkende echtgenoot worden gecompenseerd?

    Hoge Raad · 2007-12-14 · ECLI:NL:HR:2007:BA4202

    Na echtscheiding was het huurrecht van de echtelijke woning aan een van beide echtgenoten toegewezen; de ander vorderde vergoeding wegens overbedeling. De Hoge Raad oordeelde dat zo'n toewijzing als regel niet kan leiden tot een vorderingsrecht wegens overbedeling, omdat de beslissing berust op een eigen afweging van belangen en niet op verdeling van een vermogensbestanddeel. Alleen bijzondere omstandigheden rechtvaardigen een uitzondering, bijvoorbeeld wanneer de echtgenoten gewoon waren een deel van het gehuurde onder te verhuren. Daarmee is de verhouding tussen de toewijzing van het huurrecht en het verdelingsrecht verduidelijkt.

  3. Verliest de echtgenoot-medehuurder zijn positie?

    Hoge Raad · 2009-04-03 · ECLI:NL:HR:2009:BH0762

    De huurder was ernstig tekortgeschoten voordat zijn echtgenote van rechtswege medehuurder werd; daarna werd de huurovereenkomst ontbonden. De Hoge Raad oordeelde dat de beëindiging door ontbinding wegens een voldoende zwaarwegende tekortkoming in beginsel meebrengt dat ook degene die ná die tekortkoming maar vóór de ontbinding medehuurder is geworden, zijn positie verliest. Wist de medehuurder niets van de tekortkoming, dan kan dat meewegen bij de vraag of de ontbinding ook tegenover hem gerechtvaardigd is. Het van rechtswege ontstane medehuurderschap biedt dus geen zelfstandige bescherming tegen een ontbinding die haar grond vindt in gedrag van vóór het huwelijk.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 7:265 · Dwingend recht bij de huurprijsbepalingen voor woonruimte Verder 7:267 · Medehuurderschap van een samenwonende huisgenoot →